یعنی چه
نژند یک صفت کهن و اصیل ادبی در زبان فارسی است که برای توصیف حالتهای شدید روحی مانند اندوه عمیق، افسردگی، خمودگی، دلگیری و پژمردگی به کار میرود. در برخی متون بسیار قدیمی، این واژه گاه به معانی دیگری چون خشمگین، فرومانده، مهیب یا پست نیز استفاده شده است، اما کاربرد اصلی و رایج آن اشاره به حزن و غم دارد.
تلفظ
این واژه به صورت فتح حرف اول و دوم یعنی نَژَند (Nažand) تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات جدول کلمات، عبارت «کلمه نژند» دقیقاً از ۸ حرف تشکیل شده و پاسخ مستقیم است. همچنین برای راهنمایی کلمه چهار حرفی «نژند»، کلماتی چون دژم، پژمان و حزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه مفاهیمی چون غمگینی عمیق و خمودگی روانی را منتقل میکنند.
به فارسی
مترادفهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون دژم، پژمان، نوان، ملول، دلگیر و خسته است. در مقابل، واژههایی نظیر شاد، خرم، مسرور و پرنشاط به عنوان متضادهای معنایی آن شناخته میشوند. ریشه این کلمه به پارسی میانه (پهلوی) بازمیگردد و اسم مصدر ساختاری آن نیز «نژندی» به معنای غمگینی است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و اشعار فارسی (مانند شاهنامه فردوسی)، واژه نژند نمادی از شکست روحی، ناامیدی، حزن عاشقانه، پاییزِ روح و خمودگی است. شاعران از این واژه برای به تصویر کشیدن سنگینی غم بر جان انسان استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه نژند
واژه نژند یکی از لغات اصیل، کهن و بسیار زیبای زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه دارد. این کلمه بار معنایی عمیقی از حزن، اندوه، افسردگی و سرگشتگی را دوش میکشد و بیشتر در متون فاخر ادبی و شعر کلاسیک برای توصیف احوال درونی انسانهای دردمند یا عاشق پیشه به کار رفته است.
هرچند این واژه در گفتگوهای روزمره و مدرن امروزی کاربرد کمتری دارد، اما جایگاه ارزشمند خود را در دایره لغات ادبی حفظ کرده است. شناخت معانی و مترادفهایی چون دژم و پژمان به درک بهتر اشعار کهن کمک شایانی میکند.