یعنی چه
اهل مروت به کسانی گفته میشود که رفتارشان بر پایه جوانمردی، فتوت، انسانیت و بزرگواری است. این افراد در روابط اجتماعی خود از خطای دیگران چشمپوشی میکنند، بخشنده و باانصاف هستند و همواره بر اساس اصول اخلاقی و فضیلتهای انسانی عمل میکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «أهلِ مُرُوَّت» (ahle morovvat) است. واژه مروت از ریشه عربی مُرُوءَة گرفته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، عبارت «اهل مروت» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «جوانمردان» یا «صاحبان مروت و انصاف» به کار میرود و دقیقاً دارای ۷ حرف است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم اهل مروت در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که به مفاهیمی چون شجاعت اخلاقی، اصالت، جوانمردی (Chivalry) و فضیلتهای انسانی اشاره دارند.
به عربی
واژه مروت اساساً ریشه عربی دارد (مُرُوءَة) که از «مرء» به معنی مرد یا انسان گرفته شده و به معنای مردانگی اخلاقی است.
در قرآن
ترکیب «اهل مروت» یا خود واژه «مروت» به صورت صریح و لفظی در متن قرآن کریم نیامده است؛ با این حال، مفاهیم همپوشان و مصادیق بارز اخلاقی آن مانند احسان، عفو، انصاف، کرم، تقوا و ایثار در آیات متعدد به شدت ستایش شدهاند. همچنین واژه فِتْیَة (جوانمردان) درباره اصحاب کهف به کار رفته که با این مفهوم قرابت دارد.
جمعبندی و توضیح کامل اهل مروت
عبارت «اهل مروت» در فرهنگ اصیل ایرانی و اسلامی به انسانهایی اطلاق میشود که مظهر جوانمردی، فتوت، گذشت و انصاف هستند. این مفهوم ریشه در واژه عربی مروءة دارد که در اصل به معنای انسانیت و مردانگی اخلاقی است؛ صفتی نفسانی که انسان را به کسب فضایل و دوری از پستیها وا میدارد. در ادبیات کلاسیک فارسی، اهل مروت کسانی هستند که بدون کینه از خطای دیگران چشمپوشی میکنند و بخشندگی بیمنت دارند.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده، اما اصول اخلاقی آن مانند ایثار و تقوا مورد تاکید فراوان قرار گرفته است. در باورهای فرهنگی، پهلوانان، عیاران و در راس همه آنها حضرت علی (ع) به عنوان مظهر مروت شناخته میشوند. این اصطلاح در مسابقات و جدولها نیز به عنوان نمادی از بزرگواری و عیاری کاربرد دارد.