یعنی چه
صبر یعقوب به معنای شکیبایی بسیار طولانی، عمیق و نیکو در برابر غم، مصیبت و دوری از عزیزان است؛ صبری که با وجود حزن و اندوه شدید قلبی، توأم با گله، شکایت به مردم و ناسپاسی به درگاه خداوند نباشد.
تلفظ
این ترکیب به صورت صَبر (فتحه روی ص، سکون ب و ر) و یَعقوب (فتحه روی ی، سکون ع) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسش نماد شکیبایی در فراق فرزند یا کنایه از تحمل طولانیترین رنجها، عبارت «صبر یعقوب» با ۸ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم و ویژگی از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و ترکیبات هممعنی فارسی آن شامل بردباریِ شدید، شکیباییِ عظیم، حلم، استقامت در مصیبت و صبوری طولانیمدت است.
در قرآن
خود ترکیب «صبر یعقوب» به این شکل در متن قرآن نیامده، اما این رفتار و رویکرد حضرت یعقوب (ع) در فراق فرزندش یوسف با عبارت «فَصَبْرٌ جَمِیلٌ» (پس صبری نیکو لازم است) از زبان خود ایشان در سوره یوسف توصیف شده است؛ صبری که آمیخته با امید است و شرح اندوه را تنها به خدا میگوید.
جمعبندی و توضیح کامل صبر یعقوب
اصطلاح «صبر یعقوب» یک ترکیب رایج ادبی و دینی در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی است که به داستان حضرت یعقوب (ع) در فراق فرزندش حضرت یوسف (ع) اشاره دارد. این عبارت نماد پایداری عاطفی پدرانه، انتظار طولانیمدت و تحمل سنگینترین رنجها بدون شکایت به خلق است. ریشه این مفهوم به آیات سوره یوسف و عبارت قرآنی «صبر جمیل» بازمیگردد.
تفاوت ظریف این اصطلاح با «صبر ایوب» در این است که صبر ایوب معمولاً نماد شکیبایی در برابر بیماری، فقر و مصایب جسمانی و مادی است، در حالی که صبر یعقوب کاملاً صبری عاطفی، مبتنی بر عشق، دوری از عزیزان و امیدِ توام با اشک به وصال مجدد و گشایش الهی است. این مفهوم در ادبیات فارسی الهامبخش شاعران بسیاری در ستایش امید و پایان یافتن دوران غم بوده است.