یعنی چه
الدیباج در لغت به معنی پارچهٔ ابریشمی گرانبها، رنگین و درخشان است که با طرح و نقشهای زیبا مزین شده باشد. این واژه در ادبیات و متون کهن به عنوان استعارهای برای زیبارویی، شرف نفس و همچنین آراستگی، فصاحت و بلاغت در کلام و نوشته (مانند دیباچهٔ کتاب) به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در اصل از واژهٔ فارسی پهلوی «دیبا» گرفته شده و با پیوستن التعریف عربی به صورت الدِّیباج (با تشدید روی حرف دال) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهٔ «الدیباج» به عنوان پاسخ ۷ حرفی برای عباراتی چون پارچه ابریشمی گرانبها یا حریر زربفت کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این نوع پارچهٔ گرانقیمت ابریشمی و سنتی از واژه Brocade یا ترکیبات مربوط به Silk استفاده میشود.
به عربی
این کلمه در زبان عربی به عنوان یک واژهٔ مُعرَّب کاملاً جا افتاده است و برای پارچههای ابریشمی مطرز و آراسته به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این کلمه شامل دیبا، پرنیان و پرند است که همگی اشاره به پارچههای ابریشمی بسیار لطیف، گرانبها و درخشان دارند.
در قرآن
خود کلمهٔ «الدیباج» مستقیماً در متن قرآن نیامده است؛ اما در احادیث نبوی و سخنان صحابه، به سورههای هفتگانهٔ «حوامیم» (سورههای ۴۰ تا ۴۶ که با حم شروع میشوند) به خاطر لطافت و زیبایی محتواییشان «دیباج القرآن» میگویند. همچنین در قرآن از واژههای سندس (دیبای نازک) و استبرق (دیبای ضخیم) برای توصیف جامه بهشتیان استفاده شده است.
نماد چیست
الدیباج در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی-عربی نمادی از ظرافت، جامهٔ بهشتیان، چهرهٔ گشاده و زیباروی، و همچنین سخن بسیار بلیغ و آراسته است؛ چنانکه خطبهٔ بینظیر امیرالمؤمنین علی (ع) در تحفالعقول به دلیل بلاغتش به «خطبه دیباج» معروف است و برخی شخصیتهای خوبرو مانند محمد بن جعفر صادق (ع) نیز به «الدیباج» ملقب بودهاند.
جمعبندی و توضیح کامل الدیباج
واژهٔ «الدیباج» یک نمونهٔ درخشان از تبادل فرهنگی میان زبانهای فارسی و عربی است. این کلمه در اصل ریشه در زبان فارسی باستان و پهلوی (depak) دارد که به معنای درخشیدن و پرتو افکندن بوده و اشاره به پارچههای ابریشمی بسیار نفیس دارد. پس از ورود به زبان عربی، به صورت «الدیباج» معرب شده و به جامهٔ ابریشمی، زربفت و رنگارنگ اطلاق گردید.
این کلمه علاوه بر معنای مادی، کاربرد گستردهای در ادبیات و علوم اسلامی پیدا کرد. در حوزهٔ مجاز، الدیباج به مطلع و مقدمهٔ آراستهٔ کتابها (دیباجه)، خطبههای بسیار بلیغ و چهرههای زیبا و نورانی کنایه میشود. همچنین در سنت تفسیری، سورههای مبارکهٔ حوامیم به دلیل زیبایی بینظیرشان به عنوان «دیباج القرآن» ستوده شدهاند که نشاندهنده جایگاه نمادین این واژه در بیان اوج لطافت و شکوهمندی است.