یعنی چه
این کلمه یک ترکیب عربی (حرف جر «بِـ» + «الـ» + «مَغْفِرَة») است که به معنای به واسطهٔ مغفرت و در سایهٔ آمرزش و بخشش گناهان به کار میرود. ریشهٔ اصلی آن «غ ف ر» به معنای پوشاندن و ستر کردن است که در مفهوم دینی به پوشاندن گناهان توسط خداوند اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت با کسرِ حرف اول و سکون لام و غین به صورت «بِالْمَغْفِرَة» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این ترکیب از عباراتی که نشاندهنده همراهی یا واسطهگری بخشش هستند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود یک ترکیب فصیح عربی است و در متنهای قرآنی و ادعیه به همین صورت یا با تعابیر مشابهی چون بالغفران به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی معیار این ترکیب به صورت عباراتی نظیر «با مغفرت»، «به وسیله آمرزش» یا «در سایه عفو و گذشت الهی» ترجمه و تعبیر میشود.
در قرآن
این ترکیب دقیقاً یکبار در قرآن کریم در آیه ۱۷۵ سوره بقره آمده است: «أُولَٰئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلَالَةَ بِالْهُدَىٰ وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ» که اشاره به افرادی دارد که عذاب الهی را به جای عفو و آمرزش او انتخاب کردند.
جمعبندی و توضیح کامل بالمغفره
کلمه «بالمغفره» یک ترکیب واژگانی عربی متشکل از حرف جر «بِـ» و اسم مُعَرَّف «المغفرة» است که در متون دینی، ادعیه و ادبیات فارسی وامگرفته از عربی کاربرد دارد. معنای بنیادی این واژه بر اساس ریشه ثلاثی «غ ف ر»، پوشاندن و پنهان کردن است که در اصطلاح مذهبی به معنای چشمپوشی خداوند از خطای بندگان و ستر گناهان آنها تعبیر میشود.
این عبارت در قرآن کریم به عنوان تقابل با عذاب مطرح شده و نشاندهنده ترجیح یا معاوضه خطای انسانها در برگزیدن کیفر به جای بهرهمندی از عفو الهی است. در فرهنگ اسلامی، مغفرت نمادی از رحمت واسعه خداوند و فرصتی برای پاک شدن و شروع دوباره انسان تلقی میگردد.
در زبان فارسی معیار، این کلمه به عنوان یک واژه مستقل روزمره به کار نمیرود، بلکه بیشتر در حل جدولهای کلمات متقاطع، متون مذهبی، شعر کلاسیک و بررسیهای قرآنی به عنوان معادل «با آمرزش» یا «به وسیله بخشش» مورد توجه قرار میگیرد.