یعنی چه
این عبارت در اصل یک خطای رایج املایی و شنیداری از ترکیب «حشر و نشر» است. در زبان عامیانه به معنای نشستوبرخاست، ارتباط نزدیک و اختلاط اجتماعی با دیگران به کار میرود. در اصطلاح دینی و کلامی نیز به معنای زنده شدن مردگان (حشر) و گشوده شدن نامه اعمال آنها در روز قیامت (نشر) است.
تلفظ
تلفظ واژه اصیل آن به صورت [حَشْ رُ نَشْ رْ] است، اما افرادی که آن را به صورت اشتباه مینویسند معمولاً آن را [حَسْ رُ نَشْ رْ] تلفظ میکنند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۷ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «معاشرت و رفتوآمد» یا «رستاخیز و قیامت» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن، در مفهوم اجتماعی از واژههایی چون mingling یا socializing استفاده میشود و در مفاهیم الهیات به رستاخیز اشاره دارد.
در قرآن
ترکیب دو کلمه به صورت «حسر و نشر» یا حتی «حشر و نشر» به شکل یک عبارت پیوسته در قرآن وجود ندارد. با این حال، ریشه «حشر» (مانند آیه ۴۷ سوره کهف) به معنی گردآوری خلایق و ریشه «نشر» (مانند آیه ۲۲ سوره عبس) به معنی زنده کردن و برانگیختن، بارها به طور جداگانه با مفاهیم آخرالزمانی به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل حسر و نشر
عبارت «حسر و نشر» در واقع شکل نادرست و اشتباه املایی ترکیب مشهور «حشر و نشر» است که به دلیل همآوایی حروف «س» و «ش» در برخی گویشها یا شنیدار عامیانه ایجاد میشود. واژه اصلی از دو مصدر عربی «حشر» (به معنی جمع کردن و گرد آوردن) و «نشر» (به معنی گستردن و پراکندن) ساخته شده است که در فرهنگ اسلامی یادآور روز رستاخیز و اجتماع انسانها برای حسابرسی است.
در کاربرد روزمره و زبان فارسی امروز، این ترکیب تغییر کاربری داده و بیشتر در معنای کنایی آن یعنی ارتباطات اجتماعی، رفتوآمد خانوادگی و نشستوبرخاست با دوستان یا همکاران به کار میرود. برای مثال وقتی گفته میشود «او با اهل ادب حشر و نشر دارد»، منظور معاشرت نزدیک او با نویسندگان و شاعران است.
از نظر ساختار کلمات در بازیهای فکری و جدول، عبارت «حسر و نشر» دقیقاً یک ترکیب ۷ حرفی را تشکیل میدهد. شناخت تفاوت املایی این واژه کمک میکند تا در نگارشهای رسمی از صورت صحیح آن یعنی «حشر و نشر» استفاده شود و با واژههایی مثل «حسرت» اشتباه گرفته نشود.