یعنی چه
واژهٔ التتفل (تَتْفُل/تُتْفُل) در معاجم و لغتنامههای کهن به معنای بچهٔ روباه یا خودِ روباه گزارش شده است. همچنین در کاربردی دیگر، به نوعی گیاه یا بوتهٔ خشک مایل به سرخی و زردی نیز التتفل میگویند.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت «تَتْفُل» (فتح تاء اول و سکون تاء دوم) یا «تُتْفُل» (ضم تاء اول) خوانده میشود که همراه با الِ تعریف به صورت التَتْفُل تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف آن «التتفل» (۶ حرفی) است که به عنوان معادل بچهٔ روباه یا خود روباه شناخته میشود.
به انگلیسی
با توجه به معنای اصلی واژه که به حیوان روباه و فرزند آن اشاره دارد، معادلهای دقیق انگلیسی آن Fox cub و Kit هستند.
به فارسی
برگردان و معادلهای مستقیم این واژه در زبان فارسی کلماتی همچون روباهبچه، توله روباه و در مفهوم عامتر خودِ کلمهٔ «روباه» است.
در قرآن
واژهٔ التتفل با این رسمالخط، ریشه و معنا در متن قرآن کریم به کار نرفته است و یک لفظ لغوی و عربی کلاسیک به شمار میرود؛ لذا نباید آن را با افعالی نظیر «تتَفأّل» (فال زدن) اشتباه گرفت.
جمعبندی و توضیح کامل التتفل
واژهٔ «التتفل» یک واژهٔ وامگرفته شده از زبان عربی در لغتنامههای فارسی است که در اصل به صورت «تَتْفُل» یا «تُتْفُل» تلفظ میشود. این کلمه از معدود اسامی در زبان عربی است که دو تاء در ابتدای آن پشت سر هم قرار گرفتهاند. معنای اصلی و شناختهشدهٔ این واژه، بچهٔ روباه (یا خود حیوان روباه) است و در مرتبهٔ بعدی به نوعی گیاه خشک یا بوتهای سبز مایل به سرخی و زردی نیز اطلاق میشود.
در ادبیات کلاسیک و اشعار کهن عرب (مانند سرودههای امرؤالقیس)، از حرکت و دویدن این حیوان برای توصیف چابکی و سرعت اسب استفاده شده است. این واژه کاربرد قرآنی ندارد و در زبان فارسی امروز صرفاً کاربرد دانشنامهای و جدولی دارد و به عنوان نمادی از زیرکی، مکر یا چابکیِ یک حیوان کمسن شناخته میشود.