یعنی چه
ابن عساکر یک نام خاص و لقب تاریخی عربی است که از ترکیب «ابن» (فرزند) و «عساکر» (جمع عسکر به معنی لشکرها یا سپاهیان) ساخته شده است. این عبارت لغتاً به معنی «فرزند لشکرها» است و در تاریخ به عنوان شهرت یک خاندان علمی بزرگ در شام و به ویژه ابوالقاسم علی بن حسن دمشقی، مورخ و محدث پرآوازه قرن ششم هجری شناخته میشود.
تلفظ
این عبارت به صورت «اِبنِ عَساکِر» تلفظ میشود که در آن حرف عین دارای فتحه و حرف کاف دارای کسره است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای نگارش این نام خاص از صورت لاتیننویسی شده آن استفاده میشود.
به عربی
این واژه در اصل یک ترکیب اضافه در زبان عربی است و به همین صورت نگارش میشود.
به فارسی
از آنجا که این عبارت یک اسم خاص (نام علم) تاریخی است، معادل واژگانی فارسی ندارد؛ اما ترجمه تحتاللفظی ترکیب آن در زبان فارسی «فرزندِ لشکرها» یا «پسر سپاهیان» میشود.
در قرآن
ترکیب «ابن عساکر» یا واژه پایه آن یعنی «عسکر/عساکر» در متن قرآن کریم به کار نرفته است و یک نام قرآنی به شمار نمیرود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن عساکر
«ابن عساکر» یک واژه مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه یک نام خاص و لقب تاریخی عربی است. لغت «عساکر» در این ترکیب جمعِ کلمه «عسکر» به معنی لشکر یا سپاه است که خود در اصل معرب (عربیشده) واژه «لشکر» در زبان فارسی باستان و پهلوی به شمار میرود. بنابراین، ابن عساکر از نظر لغوی به معنای «فرزند لشکرها» یا «پسر سپاهیان» است.
در تاریخ و فرهنگ اسلامی، این نام بیش از هر چیز یادآور شخصیت برجسته «ابوالقاسم علی بن حسن دمشقی» معروف به حافظ ابن عساکر، مورخ و محدث بزرگ قرن ششم هجری است. او نویسنده کتاب عظیم و ۸۰ جلدی «تاریخ مدینه دمشق» است که یکی از بزرگترین دانشنامههای تاریخی جهان اسلام محسوب میشود و به همین دلیل این نام همواره نمادی از تاریخنگاری جامع و حفظ حدیث است.