یعنی چه
«آزار میداد» فعل ماضی استمراری (سوم شخص مفرد) از مصدر «آزار دادن» است. این عبارت به معنای رنجاندن، صدمه زدن (جسمی یا روحی)، به ستوه آوردن و ایجاد مزاحمت مداوم برای دیگری در زمان گذشته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت [آزارْ میدادْ] است که از دو بخش اسم مصدر «آزار» و فعل استمراری «میداد» تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی با توجه به تعداد حروف، خود واژه «آزار میداد» (۹ حرف) یا مترادفهای آن مانند «اذیت میکرد» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به زمان ماضی استمراری، از ترکیبهای گذشته استمراری یا ساختار used to برای بیان آزار و اذیت در گذشته استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم ماضی استمراری (آزار میداد)، فعل مضارع از ریشه «أذی» یا «عذب» همراه با فعل ناقصه «کان» به کار میرود.
به فارسی
عبارات هممعنا و سرهتر در زبان فارسی شامل میرنجاند، عذاب میداد، ملول میکرد، خسته میکرد و صدمه میزد است. متضادهای آن نیز شامل مینواخت، شاد میکرد و تسکین میداد میشود. این واژه از ریشه پهلوی āzār (به معنی رنج و آسیب) گرفته شده است.
نماد چیست
این عبارت به عنوان یک فعل، مفهوم رفتاری و انتزاعی دارد و نماد ملموسی در اسطورهشناسی ندارد؛ اما در متون اخلاقی و ادبی نماد ستم، نقض آسایش دیگران و در روانشناسی معادل آسیب روانی و عاطفی (psychological harm) است.
جمعبندی و توضیح کامل آزار میداد
عبارت «آزار میداد» یک ساختار فعلی در زمان ماضی استمراری است که ریشه در زبان پهلوی و ایران باستان دارد. این فعل نشاندهنده تکرار و تداومِ رفتار ناپسند، صدمه زدن، یا ایجاد رنجش روحی و جسمی برای دیگری در زمان گذشته است و در ادبیات فارسی همواره در تقابل با مفاهیمی چون شفقت، مهربانی و نواختن قرار میگیرد.
از نظر ساختاری، بخش اصلی آن یعنی «آزار» از پیشوند «آ» و ریشه باستانی به معنای شکستن و فرسودن ترکیب شده است. در کاربردهای مذهبی و قرآنی نیز گرچه خود فعل فارسی به کار نرفته، اما معادلهای مضارع و ماضی استمراری آن از ریشه «أذی» (مانند کانوا یوذون) برای نکوهش آزاردهندگان پیامبر و مومنان استفاده شده است.