یعنی چه
غفرانک یک عبارت دعایی عربی است که از نظر نحوی مفعولبه برای فعلی محذوف (مانند أسألک) به شمار میرود. این کلمه به معنای طلب غفران، گذشت و چشمپوشی پروردگار از خطاهای بنده است.
تلفظ
این کلمه با ضمه حرف غین، سکون فاء، فتح راء، الف مدّی، فتح نون و فتح یا سکون کاف در حالت وقف تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ صحیح و دقیق برای طراحان جدول کلمه شش حرفی «غفرانک» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفاهیم این عبارت دعایی، از ساختارهای مرتبط با طلب عفو و رحمت الهی استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود یک ترکیب اصیل عربی شامل اسم مصدر و ضمیر متصل است و مترادفهای آن در این زبان شامل عفو و مغفرت الهی میشود.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی، این عبارت به صورت «آمرزش تو را خواهانم» یا «پروردگارا از تو طلب عفو دارم» ترجمه و معنا میشود.
در قرآن
این عبارت قرآنی دقیقاً یکبار در آیه «وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ» به کار رفته و بیانگر پذیرش خطا و درخواست بخشش مؤمنان است.
جمعبندی و توضیح کامل غفرانک
عبارت «غفرانک» یک ترکیب عربی قرآنی متشکل از اسم مصدر «غفران» و ضمیر متصل «ک» است که به طور گسترده در متون دینی، ادبیات و ادعیه اسلامی مورد استفاده قرار میگیرد. این عبارت در حقیقت به صورت مفعولبه برای یک فعل محذوف تقدیر میشود و پیام مستقیم آن پذیرش بندگی، خضوع و تمنای چشمپوشی خداوند از خطای انسان است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این واژه تنها یک بار در اواخر سوره مبارکه بقره ذکر شده و به عنوان نمادی از توبه، فروتنی و بازگشت خالصانه به سوی پروردگار شناخته میشود. استفاده از این ذکر، یادآور موضع مؤمنان در برابر فرمان الهی یعنی «شنیدن و اطاعت کردن» توأم با طلب مغفرت است.
این واژه گرچه ریشه اصیل عربی دارد، اما به عنوان یک وامواژه مذهبی وارد زبان و ادبیات فارسی شده و در مناجاتها نقشی کلیدی ایفا میکند. ریشه اصلی آن (غ-ف-ر) به مفهوم ستر و پوشاندن است که نشان میدهد حقیقت غفران، پوشانده شدن گناهان توسط پروردگار به منظور مصون ماندن بنده از آسیبهای اخروی است.