یعنی چه
نصیبه در اصل شکل مؤنث واژه نصیب است و به معنای سهم، بخش، حصه و بهرهای است که از چیزی به انسان میرسد. این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه به معنای رزق، روزی، طالع و تقدیر ازلی که برای هر شخص تعیین شده نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت نَصِیبَه (با فتح نون، صامت صاد مکسور و یای کشیده) تلفظ میشود و در زبان فارسی تاء تأنیث آن در تلفظ به های غیرملفوظ (ه) تبدیل شده است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه نصیبه به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون سهم، بهره، حصه، روزی یا سرنوشت کاربرد دارد و یک کلمه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد جملات، میتوان از معادلهای فوق برای انتقال مفهوم نصیبه استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای اصیل و سره فارسی برای این واژه شامل بهر، بهره، بخش، روزی و داد (به معنی آنچه داده شده یا سهم مقدر) هستند.
در قرآن
خود کلمه نصیبه با تاء تأنیث در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما شکل مذکر آن یعنی «نَصِیب» و مشتقات دیگرش مانند «نصیبهم» بارها در آیات (مانند آیه ۷ سوره نساء و آیه ۳۲ سوره اعراف) به معنای سهم و بهره مشخص انسانها از مادیات، معنویات یا ارث یاد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل نصیبه
واژه نصیبه ریشه در زبان عربی (از ریشه نصب به معنی برپا داشتن یا ثابت کردن) دارد و به عنوان شکل مؤنث نصیب وارد زبان فارسی شده است. این واژه در طی قرنها جایگاه ویژهای در ادبیات عرفانی و کلاسیک فارسی پیدا کرده و فراتر از یک سهم مادی ساده، به عنوان نمادی از «سرنوشت غیرقابل تغییر» و «عطای ازلی خداوند» شناخته میشود؛ همانطور که حافظ شیرازی میفرماید: «نصیبهٔ ازل از خود نمیتوان اندازخت».
در کاربردهای روزمره، جدول کلمات متقاطع و لغتنامهها، نصیبه مترادف با واژگانی چون حصه، قسمت، رزق، طالع و بخت است. مفهوم پنهان در این کلمه اشاره به این دارد که سهم و بهره هر شخص در زندگی امری مشخص، ثابت و جداشده برای اوست که از جانب پروردگار مقدر گردیده است.