یعنی چه
این واژه از ریشه عربی «ع م ش» گرفته شده و در متون کهن به فردی اشاره دارد که دچار ضعف بینایی، تارکشی چشم یا ریزش مداوم اشک است. همچنین در مفهوم وسیعتر و کنایی، به سستی در دیدن، تغافل یا درک ناقص نیز تعبیر شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با کسر مژک م پیش از شین به صورت «عامِش» است.
در جدول
در حل جدولهای کلمات متقاطع، واژه عامش به عنوان پاسخ چهار حرفی برای نشانههایی چون «ضعیفچشم»، «شبکور» یا «دارای چشم اشکآلود» به کار میرود.
به انگلیسی
عبارات فوق در زبان انگلیسی دقیقترین معادلها برای توصیف فردی با ویژگیهای عامش هستند.
به عربی
در زبان عربی فصیح، شکل رایج این صفت برای مذکر «أعمش» است و خود واژه عامش به عنوان اسم فاعل کمتر به صورت مستقل استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی امروزی شامل عباراتی چون ضعیفچشم، شبکور و کمبینا است که وضعیت اختلال در بینایی را توصیف میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل عامش
واژه «عامش» یک لفظ ریشهدار در زبان عربی (از ماده ع م ش) است که به معنای فرد کمبینا یا کسی که چشمانش به دلیل بیماری تار میبیند و اشک میریزد، وارد متون قدیمی و ادبی فارسی شده است. این کلمه در زبان فارسی معیار و گفتاری امروز کاربرد رایجی ندارد و بیشتر در متون کهن یا به عنوان یک مدخل خاص در طراحهای جدول کلمات متقاطع به چشم میخورد.
باید توجه داشت که در بسیاری از منابع نامگذاری یا سایتهای غیرمستند، معانی ذوقی یا اشتباهی برای این واژه ذکر شده است؛ اما از نظر لغوی، بار معنایی آن کاملاً مرتبط با محدودیت ادراک بینایی و ضعف چشم است. همچنین گاهی در نسخهخوانیها، این واژه با کلماتی نظیر عامه، غامض یا نام خاص اعمش اشتباه گرفته میشود.