یعنی چه
«یاودود» ترکیبی از حرف ندای «یا» و واژه «ودود» (از صفات الهی) است که به معنای «ای کسی که بندگانش را بسیار دوست دارد» یا «ای معشوق و محبوب حقیقی مؤمنان» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم اسم قرآنی «الودود» معمولاً از تعابیری همچون The Loving یا The Loving-Kind و The Affectionate استفاده میشود.
به عربی
این عبارت در اصل عربی فصیح و از ریشه ثلاثی مجرد «و د د» است که در متون دینی و ادعیه به صورت «یا ودود» به عنوان ذکر قرائت میشود.
به فارسی
معادل مستقیم این عبارت در زبان فارسی «ای خدای بسیار با محبت» یا «ای دوستدارِ بندگان» است. این کلمه به صورت یک واژه مستقل فارسی وجود ندارد بلکه عینا از عربی وارد شده است.
در قرآن
صفت الهی «الودود» دو بار در قرآن کریم همراه با صفات رحمت و بخشایش آمده است؛ آیه ۹۰ سوره هود (...إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ) و آیه ۱۴ سوره بروج (وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ).
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و علوم اذکار، «یاودود» نماد محبت خالصانه، رفع کدورتها، ایجاد صلح و سازگاری میان انسانها و جریان داشتن عشق بیقید و شرط خداوند در سراسر هستی است.
جمعبندی و توضیح کامل یاودود
عبارت «یاودود» در اصل صورتِ پیوستهٔ عبارت عربی «یا وَدود» است که به عنوان یکی از نامهای زیبای خداوند (اسماء الحسنی) در اسلام شناخته میشود. واژه «ودود» صیغه مبالغه از ریشه «وُدّ» است و دلالت بر ذاتی دارد که محبت و دوستی او نسبت به بندگانش بینهایت، فراگیر و زوالناپذیر است و در عین حال، خود او نیز محبوب حقیقی و غایی اهل ایمان محسوب میشود.
در فرهنگ عامه و سنن مذهبی، مداومت بر ذکر «یا ودود» جایگاه ویژهای دارد. از این ذکر شریف در ادعیه و ادبیات عرفانی به عنوان مجالی برای جلب محبت الهی، ایجاد صلح، رفع کدورتها و تقویت پیوندهای عاطفی و قلبی میان اعضای خانواده و همسران استفاده میشود.
از نظر ساختار لغوی، این کلمه واژهای مستقل در زبان فارسی نیست و شکل صحیح نوشتاری آن در متون دینی به صورت تفکیکشده یعنی «یا ودود» است، اما در کاربردهای جدول کلمات یا جستجوهای اینترنتی معمولاً به صورت سرهم نوشته میشود.