یعنی چه
واژهٔ «سوتام» از لغات کهن و متروک زبان فارسی است که در متون ادبی قدیم به معنای بسیار کم، اندک، خرد و ناچیز به کار میرفته است. این کلمه همچنین به مفهوم شیء یا کار ناقص و ناتمام نیز اشاره دارد و امروزه کاربرد فعالی در زبان گفتاری و نوشتاری ندارد.
تلفظ
این واژه به صورت سُوتام (با ضمهٔ حرف سین و واو مجهول/کشیده) تلفظ میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، به عنوان راهنما از عباراتی همچون «کم و اندک در فارسی کهن» یا «ناقص در متون قدیمی» استفاده میشود که پاسخ آن واژهٔ ۵ حرفی سوتام است.
به انگلیسی
با توجه به مفاهیم کلمهٔ سوتام در زبان فارسی، نزدیکترین برگردانهای انگلیسی به واژههایی اشاره دارند که بیانگر کمبود، نقص و مقدار ناچیز هستند.
به فارسی
برابرهای این واژه در زبان فارسی استاندارد و معاصر کلماتی همچون اندک، کم، ناچیز، خرد، قلیل و ناقص هستند. در اشعار کهن نیز مکرراً در برابر واژهٔ «تام» به معنی کامل قرار گرفته است.
نماد چیست
این واژه بار اسطورهای یا نمادین خاصی در فرهنگ عامه ندارد؛ اما در بستر ادبیات کلاسیک، به عنوان صفت و نمادی برای نشان دادن حد اعلای کم بودن، بیمقداری یا ناتمام بودن یک چیز (در مقابل کمال و فراوانی) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل سوتام
واژهٔ «سوتام» از جمله کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در گویشهای شرق ایران و طوسی قدیم دارد. این کلمه در لغتنامههای معتبری همچون دهخدا، معین و برهان قاطع به معنای کم، اندک، ناچیز و ناقص ضبط شده است. شاعران بزرگی نظیر فرخی سیستانی و قطران تبریزی در اشعار خود از این واژه برای رساندن مفهوم «سخت اندک بودن» یا نقصان در برابر واژهٔ «تام» (کامل) بهره بردهاند.
با گذر زمان و تحول زبان فارسی، کاربرد سوتام در زبان روزمره و قرنهای اخیر به طور کامل منسوخ شده و امروزه بیشتر در متون ادبی کلاسیک، تصحیح دیوانهای قدیمی و به عنوان یک چالش ذهنی در جدولهای کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد. این واژه فاقد هرگونه کاربرد قرآنی یا مذهبی است و صرفاً اصالتی ادبی و تاریخی دارد.