یعنی چه
واژه شِکال در لغت و ادبیات کلاسیک به معنای پایبند، زانوبند یا ریسمانی است که به دست و پای اسب، شتر و دیگر چهارپایان میبندند تا مانع حرکت یا فرار آنها شود. این کلمه در شعر کلاسیک فارسی به عنوان استعاره از قید، بند و محدودیت نیز به کار رفته است. علاوه بر این، در گویشهای محلی ایران از جمله مازندرانی، لری و بختیاری، شکال به عنوان دگرگونشدهٔ واژهٔ شکار، به معنای آهو، بز کوهی یا میش کوهی کاربرد دارد و گاه به عنوان نام دخترانه نیز انتخاب میشود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با کسر شین و فتح کاف به صورت [شِ ک ا ل] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش دقیقاً خود کلمه «اسم شکال» با ۷ حرف یا معادلهایی نظیر پایبند، عقال و چدار است.
به انگلیسی
برای مفهوم مهار و پایبند اسب و چهارپایان در زبان انگلیسی از واژگان Shackle و Hobble استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً از ریشه عربی (ش-ک-ل) به معنی مهار کردن و قید زدن به حیوان وارد زبان فارسی شده است.
نماد چیست
در متون ادبی و عرفانی، شکال نماد مادیگرایی، تعلقات دنیوی، اسارت، مانع و محدودیتهایی است که دست و پای روح انسان را میبندد. در مقابل، هنگامی که در گویشهای محلی به معنی آهو به کار میرود، نماد معصومیت، لطافت و زیبایی بکر طبیعت است.
جمعبندی و توضیح کامل اسم شکال
واژه «شکال» یک کلمه کهن با دو خاستگاه و معنای متفاوت است. در معنای نخست و اصیل ادبی خود که از ریشه عربی گرفته شده، به ابزار مهار، طناب و پایبند چهارپایان اشاره دارد و در ادبیات کلاسیک فارسی به عنوان استعارهای از گرفتاری، قید و بندهای زندگی و محدودیتهای روحی کاربرد فراوان دارد.
در معنای دوم که بیشتر جنبه بومی و گویشی دارد، این واژه در مناطقی نظیر مازندران، لرستان و بختیاری تغییریافته کلمه «شکار» بوده و به طور خاص برای اشاره به آهو و بز کوهی استفاده میشود. این کاربرد دوگانه باعث شده که شکال در زبان فارسی همزمان تداعیکننده مفهوم سختِ اسارت و مفهوم لطیفِ آزادی و زیبایی طبیعت باشد.