یعنی چه
واژه «تطهیرا» مصدر منصوب (مفعول مطلق تأکیدی) از ریشه عربی «طهر» است و به معنای پاک کردن کامل، پاکیزه گردانیدن شدید و بینقص، و زدودن هرگونه آلودگی ظاهری و باطنی به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت «تَطْهِیراً» (Tat-hiran) تلفظ میشود که در پایان آن تنوین نصب به گوش میرسد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه «تطهیرا» دارای ۶ حرف است و معمولاً با راهنمای «پاکسازی کامل قرآنی» یا «منزه ساختن تأکیدی» خواسته میشود.
به انگلیسی
با توجه به بار تأکیدی واژه، معادلهای دقیق آن شامل پاکسازی کامل و همهجانبه است.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی و ساختار مفعول مطلق منصوب دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن عبارتند از: پاکسازی کامل، پاکیزگی قطعی، شستوشوی کامل، منزه ساختن و به طور کامل پاک کردن.
در قرآن
این کلمه در انتهای آیه ۳۳ سوره احزاب (معروف به آیه تطهیر) آمده است: «وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا». در علم نحو، این واژه مفعول مطلق تأکیدی است و بر پاککنندگی مطلق، قطعی و همهجانبه اهل بیت (ع) از هرگونه رجس و پلیدی (عصمت) دلالت دارد.
نماد چیست
این واژه در مفاهیم انتزاعی و مذهبی نماد عصمت، طهارت باطنی و روحی، تزکیه نفس از گناهان و منزه بودن کامل از هر نوع آلودگی مادی و معنوی است.
جمعبندی و توضیح کامل تطهیرا
واژه «تطهیرا» یک واژه اصالتاً عربی از ریشه (ط-ه-ر) است که به عنوان مصدر باب تفعیل همراه با تنوین نصب وارد زبان فارسی شده است. این کلمه از نظر گرامری نقش مفعول مطلق تأکیدی را ایفا میکند؛ به این معنی که عمل پاک کردن را به اوج قطعیت و کمال میرساند و مفهوم «پاکسازی مطلق و همهجانبه» را تداعی میکند.
بیشترین شهرت و کاربرد این واژه مربوط به بستر دینی و قرآنی آن در آیه ۳۳ سوره احزاب است که به آیه تطهیر شناخته میشود. در این آیه، اراده الهی بر پاکی کامل و بینقص اهل بیت (ع) معطوف شده و کاربرد واژه «تطهیرا» تأکیدی بر طهارت معنوی و عصمت آنان از هر گونه پلیدی است. در زبان فارسی و ادبیات مذهبی نیز این واژه نمادی از تزکیه نفس و نزاهت روحی به شمار میرود.