یعنی چه
این کلمه به معنای پنهان داشتن حس بیم و دلهره در درون دل است؛ بهطوریکه اثر آن در ظاهر و چهرهٔ فرد نمایان نشود.
به انگلیسی
عبارتهای فوق نزدیکترین معادلهای انگلیسی برای انتقال این مفهوم فعلی و زمان گذشته هستند.
به عربی
خود این واژه یک ترکیب فعلی عربی است و عبارات فوق مترادفهای روان آن در لغتنامههای عربی هستند.
به فارسی
در ترجمههای فارسی متون کهن و مذهبی، این واژه معمولاً به صورت «پس در دل بیم برداشت» یا «پس احساس نمود» برگردانده شده است.
در قرآن
این ترکیب قرآنی دو بار در قرآن کریم به کار رفته است؛ یکی در سوره طه آیه ۶۷ («فَأَوْجَسَ فِي نَفْسِهِ خِيفَةً مُوسَىٰ») دربارهٔ ترس خفیف حضرت موسی از گمراهی مردم با دیدن سحر ساحران، و دیگری در سوره هود آیه ۷۰ دربارهٔ احساس دلهرهٔ حضرت ابراهیم از دستنبردن مهمانان به غذا.
نماد چیست
این واژه نماد یا کاربرد نمادینِ اصطلاحیِ ثبتشدهای در فرهنگ عامه ندارد، اما در بافتار متون مذهبی نشاندهندهٔ حالت خطور ذهنی و دلهرهٔ پنهان انسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل فاوجس
واژهٔ «فاوجس» یک لغت اصیل و مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه یک ترکیب فعلی وامگرفته از زبان عربی است. این کلمه از حرف عطف «فَـ» (به معنی پس/سپس) و فعل «أَوْجَسَ» (از ریشهٔ و-ج-س) تشکیل شده و به معنای احساس کردنِ پنهانی و درونقلبیِ یک واهمه یا ترس خفیف است؛ بهطوریکه در ظاهر فرد آشکار نشود.
شهرت و کاربرد این کلمه عمدتاً به دلیل حضور مستقلی است که در آیات قرآن کریم دارد. این عبارت در سورههای مبارکهٔ طه و هود برای توصیف حالات روحی پنهان پیامبرانی چون حضرت موسی (ع) و حضرت ابراهیم (ع) در مواجهه با موقعیتهای غیرمنتظره به کار رفته و به همین صورت وارد متون کهن مذهبی و تفاسیر ادبی زبان فارسی شده است.