یعنی چه
نزدیکان و خویشاوندان به افرادی گفته میشود که با یکدیگر رابطه خونی (نسبی)، ازدواجی (سببی) یا پیوند عاطفی و اجتماعی بسیار نزدیک دارند. این مفهوم شامل اهل خانه، بستگان، اقوام، اقارب و ارحام میشود که شبکه حمایتی و عاطفی یک فرد را تشکیل میدهند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «نَزدیکان وَ خویشاوَندان» (nazdikān va khishāvandān) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف میتواند خودِ عبارت «نزدیکان و خویشاوندان» یا کلماتی چون اقارب، بستگان و اقوام باشد.
به انگلیسی
واژگان فوق در زبان انگلیسی برای اشاره به اعضای فامیل و بستگان نزدیک به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی برای نامیدن خویشاوندان و بستگان از تعابیر اقارب و ذویالقربی استفاده میشود.
در قرآن
این مفهوم بارها در قرآن کریم با تعابیری مانند «الأَقْرَبُونَ» (خویشاوندان نزدیکتر) در آیاتی نظیر آیه ۱۸۰ سوره بقره، و «أُوْلُواْ الْقُرْبَى» (صاحبان قرابت) در آیاتی همچون آیه ۲۶ سوره اسراء مطرح شده است که بر احسـان، انفاق و حفظ پیوند خویشاوندی (صله رحم) تاکید دارند.
جمعبندی و توضیح کامل نزدیکان و خویشاوندان
عبارت «نزدیکان و خویشاوندان» در زبان و فرهنگ فارسی نشاندهنده افرادی است که از طریق خون، ازدواج یا پیوندهای عمیق عاطفی به یکدیگر متصل هستند. این مفهوم ترکیبی از دو واژه اصیل فارسی است؛ «نزدیکان» که از ریشه پهلوی nazdik گرفته شده و «خویشاوندان» که از ترکیب خویش و پسوند اتصاف اوند ساخته شده است و هر دو به مقربان و بستگان یک فرد دلالت میکنند.
در ابعاد فرهنگی و مذهبی، خویشاوندان به عنوان نمادی از درخت خانوادگی، شجرهنامه و شبکه امنیت اجتماعی و عاطفی شناخته میشوند. در متون قرآنی و اسلامی نیز با واژگانی چون اقربون و اولیالقربی از آنها یاد شده و بر حقوق مالی و عاطفی آنان مانند صله رحم و انفاق تاکید فراوان شده است که اهمیت این نهاد را در انسجام جامعه نشان میدهد.