یعنی چه
اصطلاحی در الهیات کاتولیک که به زنجیرهای از رفتارهای ناپسند اخلاقی و نفسانی اشاره دارد. این فهرست شامل غرور، حسادت، خشم، کاهلی (تنبلی)، طمع، شکمپرستی و شهوت است که به عنوان منشأ و ریشهٔ سایر گناهان و سقوط اخلاقی بشر شناخته میشوند. این مفهوم کلاسیک است و نباید با مفهوم گناهان کبیره در اسلام خلط شود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «هَفت گُناهِ کَبیرِه» (haft gonāh-e kabire) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این مفهوم را به طور رایج Seven Deadly Sins یا گناهان مرگبار مینامند.
به عربی
در متون و ترجمههای عربی برای اشاره به این مفهوم مسیحی از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی علاوه بر عنوان رایج «هفت گناه کبیره»، از معادلهایی چون هفت گناه مهلک، هفت گناه مرگبار و سبعهٔ مُهلِکه نیز استفاده میشود.
نماد چیست
در هنر و سنتهای قرون وسطی، هر یک از این گناهان با یک حیوان مشخص نمادگذاری میشدند؛ غرور با طاووس، حسادت با مار، خشم با شیر، کاهلی با خر، طمع با غوک، شکمپرستی با خوک و شهوت با بز نمایش داده میشد. امروزه نیز این مفهوم در فیلمها، انیمهها و بازیها برای شخصیتپردازی کاربرد زیادی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل هفت گناه کبیره
عبارت «هفت گناه کبیره» یک ترجمه اصطلاحی و مفهومی (loan translation) از الهیات غربی و سنت مسیحی کاتولیک است که وارد زبان فارسی شده است. این اصطلاح به هفت رذیلت اخلاقی شامل غرور، حسد، خشم، تنبلی، طمع، شکمپرستی و شهوت اشاره دارد که بر اساس تاریخچه دین مسیحیت در قرن ششم میلادی توسط پاپ گرگوری اول تثبیت شد و به عنوان ریشه سایر رفتارهای مهلک بشر شناخته میشود.
نکته بسیار مهم در راستیآزمایی این عبارت، تمایز آن با مفاهیم اسلامی است. این اصطلاح به صورت مستقیم در قرآن وجود ندارد؛ چرا که قرآن کریم گناهان را بدون عدد هفت و در چارچوب کلی «کبائر» و «سیئات» تقسیمبندی کرده و تعداد گناهان کبیره در احادیث اسلامی بسیار بیشتر از هفت مورد است. بنابراین نباید این مفهوم فرهنگی و مسیحی را با اصطلاح گناهان کبیره در اسلام یکسان دانست.