یعنی چه
زمان خورشیدی مبنایی برای سنجش زمان است که بر پایه موقعیت و حرکت ظاهری یا متوسط خورشید در آسمان تعیین میشود. این مفهوم در نجوم و گاهشماری کاربرد دارد و با زمان ستارهای (که بر اساس حرکت ستارگان دوردست سنجیده میشود) تفاوت دارد. زمان خورشیدی به دو نوع ظاهری (بر اساس حرکت واقعی خورشید و ساعتهای آفتابی) و متوسط (بر اساس میانگین حرکت خورشید مفروض برای رفع نوسانات طول روز) تقسیم میشود.
تلفظ
این ترکیب واژگانی به صورت «زَمانِ خوْرشیدی» (Zamāne Xoršidi) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح معمولاً خودِ «زمان خورشیدی» با ۱۱ حرف، یا معادلهای آن نظیر «زمان شمسی» و «وقت شمسی» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم علمی و نجومی از اصطلاح Solar time استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این اصطلاح به صورت التوقیت الشمسی یا الزمن الشمسی ترجمه و به کار برده میشود.
نماد چیست
در متون اخترشناسی و نجوم، زمان خورشیدی ظاهری معمولاً با حروف اختصاری ST (مخفف Solar Time) نمایش داده میشود. همچنین در محاسبات مداری، از نماد نجومی رسمی خورشید یعنی یک دایره که نقطهای در مرکز آن قرار دارد (☉) برای اشاره به مؤلفههای خورشیدی استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل زمان خورشیدی
زمان خورشیدی یکی از قدیمیترین و ملموسترین روشهای انسان برای سنجش زمان است که مستقیماً با موقعیت خورشید در آسمان ارتباط دارد. از آنجایی که سرعت حرکت ظاهری خورشید در طول سال به دلیل بیضی شکل بودن مدار زمین و انحراف محور آن کمی تغییر میکند، دانشمندان این مفهوم را به دو دسته زمان خورشیدی ظاهری و زمان خورشیدی متوسط تقسیم کردهاند. زمان ظاهری همان چیزی است که ساعتهای آفتابی نشان میدهند و طول روز در آن متغیر است.
برای حل مشکل متغیر بودن طول روزهای ظاهری و ایجاد یک معیار منظم برای زندگی روزمره، مفهوم زمان خورشیدی متوسط به وجود آمد. در این روش، یک خورشید فرضی در نظر گرفته میشود که با سرعت کاملاً یکنواخت حرکت میکند. ساعتهای مکانیکی و دیجیتال امروزی ما بر اساس همین زمان متوسط تنظیم شدهاند تا طول تمام شبانهروزها دقیقاً با یکدیگر برابر باشد.