یعنی چه
واستریوشان در اصطلاح به معنی طبقه کشاورزان، برزگران و دامداران در ساختار طبقاتی چهارگانه ایران باستان (بهویژه عهد ساسانی) است که وظیفه تولید غذا و آبادانی زمین را بر عهده داشتند.
تلفظ
این واژه در زبان پهلوی و فارسی میانه به صورت vāstaryōšān تلفظ میشود که مفرد آن «واستریوش» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسش «طبقه کشاورزان در ایران باستان» یا «برزگران عهد ساسانی»، واژه ۱۰ حرفی «واستریوشان» است.
به انگلیسی
در متون تاریخی و ایرانشناسی به زبان انگلیسی، برای اشاره به این طبقه از واژگانی چون Vastrioshans یا Husbandmen و Agriculturalists استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی امروزی و روان این واژه شامل کشاورزان، برزگران، دهقانان و تولیدکنندگان حوزه زراعت و دامداری است.
در قرآن
واژه واستریوشان ریشه کاملاً اوستایی و پهلوی داشته و مربوط به فرهنگ ایران پیش از اسلام است؛ بنابراین هیچ کاربرد، ریشه یا اشارهای در قرآن کریم و زبان عربی قرآنی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل واستریوشان
واژه «واستریوشان» ریشه در زبان اوستایی (vāstrya-fšuyant) دارد که در اصل به معنای چوپان، پرورشدهنده چارپایان و آبادکننده زمین است. این واژه در سیر تطور خود در زبان پهلوی (فارسی میانه) به واستریوش تبدیل شد و با انضمام نشانه جمع، به عنوان نام یکی از طبقات چهارگانه اجتماعی در دوران ساسانیان به کار رفت.
در ساختار طبقاتی عهد ساسانی که شامل آثرونان (روحانیان)، ارتشتاران (جنگاوران)، دبیران و در نهایت واستریوشان میشد، این گروه ستون اقتصادی جامعه و طبقه تولیدکننده غذا به شمار میرفتند. نماد این طبقه در آیین زرتشتی، آتش آذربرزینمهر در خراسان و ابزارهایی مانند گاوآهن و بیل بود.
اداره امور این طبقه و جمعآوری مالیاتهای کشاورزی بر عهده مقام اداری بزرگی به نام «واستریوشانسالار» (یا واستریوشبذ) بود که در واقع نقش وزیر امور مالی و فلاحتی مملکت را ایفا میکرد و از جایگاه ویژهای در دربار برخوردار بود.