یعنی چه
بهجا آوردن عهد یک ترکیب فعلی-اسمی در زبان فارسی است که به مفهوم پایبند ماندن به قرارداد، نذر یا هرگونه قولی است که فرد به دیگری یا به خداوند داده است. این عبارت بر تحقق بخشیدن و عملی کردن التزامها دلالت دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی از واژگان فارسی و عربی به صورت «بِجایْ آورْدَنِ عَهْد» است که در گفتار روزمره معمولاً به صورت «بجا آوردن عهد» ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای «عمل کردن به پیمان»، عبارت «بجا اوردن عهد» با ۱۱ حرف یا اصطلاحات مشابهی چون «وفای به عهد» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن (عاميانه یا رسمی و حقوقی) از عباراتی نظیر To keep a promise یا To fulfill a covenant/pledge استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از واژگان همریشه با عهد استفاده میشود که رایجترین آنها «الوفاء بالعهد» یا «إيفاء العهد» است.
در قرآن
اگرچه عین عبارت فارسی «بهجا آوردن عهد» در قرآن نیست، اما مفهوم آن با تعابیر عربی بارها مورد تأکید قرار گرفته است؛ مانند آیه ۳۴ سوره اسراء: «وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا» (و به عهد خود وفا کنید، که از عهد و پیمان بازخواست خواهد شد).
جمعبندی و توضیح کامل بجا اوردن عهد
عبارت «بهجا آوردن عهد» یک ترکیب فعلی کنایی و فصیح در زبان فارسی است که از درآمیختن فعل فارسی «بهجا آوردن» (به معنی انجام دادن و اقامه کردن) و واژهٔ عربی «عهد» (به معنی پیمان و التزام) پدید آمده است. این مفهوم در فرهنگ اسلامی و ایرانی جایگاه والایی دارد و به عنوان یکی از بارزترین نشانههای صداقت، ایمان، اخلاق انسانی و مسئولیتپذیری شناخته میشود.
در ادبیات فارسی و نمادشناسی فرهنگی، پایبندی به قول و قرار تجلی وفاداری عاشقانه و پایمردی اخلاقی است. المانهایی نظیر حلقه ازدواج یا سنت دست دادن، مظهر مادی و تجسم عینیِ بستن و تحقق بخشیدن به این پیمانها در جوامع بشری به شمار میروند.