یعنی چه
سذاجه به حالت یا ویژگی فردی اشاره دارد که دارای پاکی نیت، سادگی بیبیشوکم و خوشباوری بیش از حد است؛ به طوری که به دلیل ناآگاهی یا کمخبری از فریبهای اجتماعی، به راحتی در معرض فریب خوردن قرار میگیرد.
مترادف
متضاد
هم خانواده
جمله سازی
تلفظ
این واژه در زبان عربی و فارسی به صورت مَفتوح (با فتحهی سین) یعنی سَذاجَه /sadhaje/ تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «سادهلوحی»، «خوشباوری» یا «خامی و بیتجربگی» یک واژه ۵ حرفی، کلمه «سذاجه» به کار میرود.
به فارسی
برابرهای اصیل و روان فارسی برای این کلمه شامل «سادهدلی»، «پاکدلی» و «سادهلوحی» است. جالب اینجاست که ریشه این کلمه خودِ واژه فارسی «ساده» است که به عربی رفته، به «ساذج» تبدیل شده و مصدر «سذاجه» از آن ساخته شده و دوباره به فارسی بازگشته است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و نمادشناسی رفتاری، این واژه نماد معصومیت سادهدلانهای است که با بیافزاری همراه است؛ همانند کبوتر که به دلیل بیآزاری و سادگی رفتاری، زود در معرض آسیب قرار میگیرد. بار معنایی آن همزمان مثبت (پاکی نیت و بیریایی) و منفی (آسیبپذیری در برابر مکر) است.
جمعبندی و توضیح کامل سذاجه
واژه سذاجه توصیفکننده حالتی از سادگی روحی و روانی است که مرز میان پاکدلی و زودباوری را کمرنگ میکند. فردی که به این صفت شناخته میشود، به دلیل داشتن حسن نیت مفرط و فقدان تجربه کافی در شناخت پیچیدگیهای رفتاری انسانها، دنیا را بسیار سادهتر از آنچه هست میبیند.
این کلمه از منظر ریشهشناسی سفر جالبی داشته است؛ ریشه اولیه آن همان «ساده» فارسی است که پس از ورود به زبان عربی و تغییر شکل به صورت مصدر صناعی «سذاجه»، با باری معنایی که بیشتر به خامی و غفلت اجتماعی اشاره دارد، به ادبیات مکتوب ما بازگشته است و امروزه در متون تحلیلی و ادبی کاربرد دارد.