یعنی چه
سحابه در لغت به معنی یک تکه ابر یا تودهای از ابر در آسمان است. این واژه در واقع واحد یا شکل مفرد از کلمهٔ «سحاب» (ابرها) است.
ریشه
این واژه از ریشه عربی «سَحَبَ» به معنای کشیدن و حرکت دادن گرفته شده است؛ چرا که باد ابرها را در آسمان به حرکت درمیآورد و میکشد.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، واژهٔ سحابه به عنوان معادل ابر یا توده ابر شناخته میشود و دقیقاً یک کلمهٔ ۵ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عمومی به معنای Cloud است و در اصطلاحات نجومی برای تودههای گاز و غبار میانستارهای از واژه Nebula استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، سحابة به عنوان اسم مفرد به کار میرود که جمع مکسر یا اسم جنس آن «سَحاب» یا «سُحُب» است.
به ترکی
معادل مستقیم کلمه سحابه یا همان ابر در زبان ترکی، واژهٔ Bulut است.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی اصیل، کلماتی مانند «ابر»، «میغ» و «توده بارانزا» هستند.
در قرآن
خود واژهٔ مفرد «سحابه» با تاء تأنیث در متن قرآن نیامده است، اما ریشه و شکل جمع آن یعنی «السَّحاب» ۹ بار در قرآن برای توصیف ابرهای بارانزا و نشانههای قدرت و رحمت الهی ذکر شده است.
نماد چیست
سحابه در فرهنگ و ادبیات شرقی نماد برکت، طراوت، رحمت بیمنت الهی و حیات مجدد است؛ زیرا باران را بدون تبعیض بر همه جا میباراند. همچنین حرکت آن نمادی از گذرا بودن دنیاست.
جمعبندی و توضیح کامل سحابه
واژهٔ «سحابه» یک وامواژهٔ عربی در زبان فارسی است که به معنای یک تکه ابر یا تودهٔ ابر در آسمان به کار میرود. این کلمه از ریشهٔ «سحب» به معنی کشیدن مشتق شده، چرا که باد ابرها را در آسمان حرکت میدهد و میکشد. در زبان فارسی، شکل دیگر این واژه یعنی «سحاب» رواج بیشتری دارد و در اصطلاحات نجومی نیز واژهٔ «سحابی» از همین ریشه پدید آمده است.
باید توجه داشت که این واژه با کلمهٔ «صَحابه» (با صاد به معنی یاران پیامبر) کاملاً متفاوت است و نباید اشتباه گرفته شود. ریشهٔ این واژه در قرآن کریم نیز بارها به صورت جمع برای توصیف ابرهای حامل باران و رحمت الهی استفاده شده است. در جدول کلمات، سحابه به عنوان یک کلمهٔ ۵ حرفی با مفهوم ابر شناخته میشود.