یعنی چه
واژه غبیبة در اصطلاحات لغوی قدیم به معنای شیر تازه گوسفند یا بزی است که صبح زود دوشیده شده و گاهی آن را روی شیر شبمانده میریزند تا برای تهیه ماست یا دوغ آماده شود.
تلفظ
این کلمه بر وزن فَعِیلَة تلفظ میشود و خوانش صحیح آن به صورت غَبِیبَة (غَ - بی - بَه) است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان اصطلاحی کهن برای شیر گوسفند یا شیر دوشیده صبحگاهی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معادل یککلمهای دقیق ندارد و با عبارات توصیفی مربوط به شیر دوش اول صبح یا ترکیب شیر صبح و شب بیان میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی کلاسیک است و از ریشه (غ ب ب) مشتق شده است که به مفاهیمی چون گذشت زمان یا شبماندگی اشاره دارد.
به فارسی
در زبان فارسی برگردان یککلمهای ندارد و فرهنگنویسانی چون دهخدا آن را به «شیر دوشیده در بامداد که بر شیر شبمانده ریزند تا ماست کنند» یا مطلق «شیر گوسفند» ترجمه کردهاند.
در قرآن
کلمه غبیبة هیچ کاربردی در متن قرآن ندارد. روساخت این کلمه نباید با واژه «غِیبة» (به معنی غیبت و بدگویی) که فعل آن (یغتب) در سوره حجرات آمده، یا واژه «غیب» اشتباه شود؛ چرا که ریشه این کلمات (غ ی ب) است ولی ریشه غبیبة (غ ب ب) میباشد.
نماد چیست
غبیبة در متون ادبی، عرفانی یا نمادشناسی جایگاه خاصی ندارد و صرفاً یک اصطلاح تخصصی، روستایی و دامداری در لغتنامههای کهن است.
جمعبندی و توضیح کامل غبیبة
واژه «غبیبة» یک لغت کهن، بسیار کمکاربرد و تخصصی با ریشه عربی (غبب) است که در لغتنامههای قدیمی نظیر دهخدا و منتهیالارب ثبت شده است. این واژه به معنی شیر تازه دوشیدهشده در صبح زود از گوسفند یا بز است که در سنتهای دامداری قدیمی، آن را با شیر شب قبل مخلوط میکردند تا فرآیند ماستبندی یا دوغگیری را آغاز کنند.
نکته بسیار مهم در بررسی این کلمه، عدم شباهت ریشهای آن با واژههای آشناتر مانند «غیبت» یا «غیب» است. غبیبة کاملاً از ریشه ثلاثی مجرد «غبّ» میآید که به مفاهیم زمانیافتگی، فاصله افتادن یا شبماندگی غذا مربوط میشود؛ در حالی که غیبت از ریشه (غیب) است. این واژه در قرآن نیامده و امروزه بیشتر در حل جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک لغت ۵ حرفی چالشبرانگیز کاربرد دارد.