یعنی چه
واژه «مقروءة» در اصل شکل مؤنث از اسم مفعول «مقرئ» یا «مقروء» است و به چیزی اشاره دارد که مورد قرائت قرار گرفته یا خط و متن آن آنقدر واضح است که بهراحتی میتوان آن را خواند و درک کرد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی با فتح ميم، سکون قاف، ضم راء و تلفظ همزه با فتحه خوانده میشود و در پایان آن تاء تأنیث قرار دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی نظیر خوانا، واضح یا قرائتشده به عنوان پاسخ برای این واژه شناخته میشوند و خود کلمه دارای ۶ حرف است.
به عربی
در زبان عربی این واژه برای توصیف کتب یا متون مؤنث به کار میرود؛ مانند «الکتب المقروءة» یعنی کتابهای خواندهشده.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در زبان فارسی متناسب با بافت متن، به اصطلاحات «خوانا» (دارای خط خوش و قابل درک) یا «قرائتشده» اشاره دارد.
نماد چیست
این واژه نمادگرایی خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در اصطلاحات تفسیری و ادبی، اصطلاح «آیة مقروءة» (مانند آیات قرآن) در برابر آیات تکوینی (نشانه های طبیعت) به عنوان نماد ظهور معنا از طریق متن و کلام شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مقروءة
واژه «مقروءة» یک لغت وامگرفته از زبان عربی و از ریشه ثلاثی «ق ر أ» است. این کلمه به عنوان اسم مفعول مؤنث، نشاندهنده متن یا نوشتاری است که یا پیشتر خوانده و تلاوت شده و یا از نظر ساختاری بسیار واضح، روشن و خوانا است که خواننده در درک آن دچار مشکل نمیشود.
اگرچه خود این واژه با این ساختار دقیق در متن قرآن کریم نیامده است، اما همخانوادههای بسیار مهم آن مانند قرآن، قرائت، قاری و اقرأ بارها در متون دینی تکرار شدهاند. کاربرد تفسیری این واژه بیشتر در تفکیک نشانههای مکتوب الهی از نشانههای طبیعی جهان خلقت کاربرد دارد.
در زبان فارسی و حل جدول، این کلمه بیشتر به عنوان صفت برای متون مکتوبِ واضح یا اصطلاحی برای امرِ قرائتشده به کار میرود و متضاد آن کلماتی چون ناخوانا، مبهم و نامقروء هستند.