یعنی چه
این اصطلاح به پدیدهها، موجودات یا واقعیتهایی اشاره دارد که با حواس پنجگانه و علم تجربی مستقیم قابل توضیح و بررسی نیستند. این مفهوم در فلسفه نزدیکی زیادی با «متافیزیک» دارد و جهان مجردات، ارواح، فرشتگان و امور قدسی را در بر میگیرد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب واژگانی به صورت «ماوَرایِ طَبِیعَت» است که از دو بخش «ماوراء» (به معنی آنسو یا فراتر) و «طبیعت» تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، برای راهنمای «ماورای طبیعت» معمولاً از کلماتی چون متافیزیک، مابعدالطبیعه یا فراطبیعی استفاده میشود. خود واژه «ماورای طبیعت» دقیقاً ۱۱ حرف دارد.
به انگلیسی
واژه Supernatural دقیقاً به پدیدههایی اشاره دارد که از قوانین فیزیک و طبیعت فراتر میروند، در حالی که Metaphysics بیشتر در بافت فلسفی و شناخت اصالت هستی به کار میرود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج فارسی و کاربردی این واژه شامل فراطبیعی، فوقطبیعی، فراهستی، فراگیتی، مابعدالطبیعه و عالم غیب هستند که همگی به ساحتهای بیرون از ماده اشاره دارند.
در قرآن
ترکیبِ لفظی «ماورای طبیعت» در متن قرآن نیامده است؛ اما مفهوم آن به طور گسترده با واژههایی نظیر «عالم غیب» (مانند آیه ۳ سوره بقره: الذین یؤمنون بالغیب) و «ملکوت» (مانند آیه ۸۳ سوره یس: فسبحان الذی بیده ملکوت کل شیء) تبیین و توصیف شده است.
جمعبندی و توضیح کامل ماورای طبیعت
مفهوم ماورای طبیعت ریشه در ترجمه و ترکیب عربیفلسفی «ما وراء الطبیعة» دارد که به معنای آنچه در پس یا فراتر از جهان مادی است، ساخته شده است. این اصطلاح در سیر تاریخی خود همگام با واژه یونانی متافیزیک پیش رفته، هرچند امروزه در باورهای عمومی بیشتر به امور دستنیافتنی، ارواح و پدیدههای خارقالعاده (Supernatural) اطلاق میشود.
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، این واژه پیوند عمیقی با مفاهیم شهود، عرفان و جهان نادیدنی دارد. نماد واحدی برای آن وجود ندارد، اما در نشانهشناسی مکاتب مختلف، عناصری چون عالم غیب، هاله نور قدسی یا بال فرشتگان به عنوان مظاهر این دنیای برتر شناخته میشوند.
به طور کلی، این مفهوم مرز میان فیزیک و مابعد فیزیک را ترسیم میکند و به انسان یادآور میشود که هستی و واقعیت، منحصر به پدیدههای مادی و قابل آزمایش در آزمایشگاههای تجربی نیست.