یعنی چه
عبارت «بِن نون» (Bin Nun) یک کلمه مستقل نیست، بلکه یک ترکیب نام و اصطلاحاً «کنیه/نسبت» عبری است که به «پسرِ نون» اشاره دارد. این عبارت شهرت خود را از «یوشع بن نون»، جانشین حضرت موسی (ع) و پیامبر بنیاسرائیل گرفته است. در لغت عبری، کلمه «نون» به معنای «ماهی» یا «جوانهزدن و رشد کردن» است که در برخی تفاسیر عبری به معنای مجازی «شخص فهیم و دانا» نیز تعبیر شده است. همچنین در زبان عربی واژه «بَنون» به عنوان کلمهای مجزا، جمعِ «ابن» و به معنای پسران و فرزندان است.
تلفظ
در صورتی که به عنوان نام خاص عبری به کار رود، «بِنْ نون» (Bin Nun) تلفظ میشود. در صورتی که به عنوان واژه مستقل عربی لحاظ شود، «بَنون» (Banūn) با فتحة باء و ضمّه نون اول تلفظ میگردد.
به انگلیسی
برای نام خاص عبری از Bin Nun یا Son of Nun و برای واژه عربی بنون از معادلهای Sons یا Children استفاده میشود.
به عربی
در عبارات عربی برای اشاره به این شخصیت از ترکیب «يُوشَعُ بْنُ نُونْ» استفاده میشود و واژه بنون نیز خود در عربی به معنای ابناء است.
به ترکی
در زبان ترکی برای معادلسازی نام خاص از ترکیب Nun oğlu و برای مفهوم جمعِ پسران از Oğullar یا Evlatlar استفاده میکنند.
در قرآن
خودِ عبارت «بن نون» یا نام «یوشع» بهطور مستقیم و صریح در متن قرآن نیامده است؛ اما مفسران اتفاقنظر دارند که در آیه ۶۰ سوره کهف در داستان همسفر شدن حضرت موسی با خضر، از همراه او با عنوان «فَتَاهُ» (جوانِ همراه او) یاد شده که همان یوشع بن نون است. همچنین در آیه ۲۳ سوره مائده، عبارت «قَالَ رَجُلَانِ» به دو مرد باایمان اشاره دارد که طبق تفاسیر، یکی از آنها یوشع بن نون بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل بن نون
عبارت «بن نون» در اصل یک ترکیب واژگانی و نسبتی در زبان عبری باستان است که به معنای «پسر نون» ترجمه میشود. این اصطلاح به دلیل انتساب به یوشع بن نون، پیامبر بنیاسرائیل و جانشین وفادار حضرت موسی (ع) که فاتح ارض موعود بود، در متون تاریخی، دینی و تفسیری شهرت یافته است. در فرهنگ نمادشناسی کهن، جزء دوم این نام یعنی «نون» به معنای ماهی و مظهر حیات و باروری است.
از سوی دیگر، در لغتنامههای عربی واژهای مشابه به صورت «بَنون» وجود دارد که ساختار جمع دارد و به معنای پسران یا فرزندان به کار میرود. این دو مفهوم اگرچه در ظاهر و املای فارسی به یکدیگر شباهت دارند، اما از نظر ریشهشناسی و کاربرد کاملاً مجزا هستند؛ یکی به عنوان اسم خاصِ نسبتی برای یک شخصیت تاریخی-مذهبی و دیگری به عنوان یک اسم عام عربی شناخته میشود.