یعنی چه
قوالها جمع واژه «قوال» (صیغه مبالغه از ریشه قول) است. در اصطلاح تاریخی و عرفانی، به آوازهخوانان و مدّاحانی گفته میشود که در مجالس صوفیه و سماع، اشعار معرفتی را با صدایی خوش اجرا میکردند. این واژه در شبهقاره هند و پاکستان همچنان به اجراکنندگان موسیقی عرفانی «قوالی» اطلاق میشود. همچنین در لغت به معنای افراد بسیار گوینده، زبانآور و خوشسخن است.
در جدول
کلمه «قوال ها» در بازیهای شرح در متن و جداول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهای «خوانندگان مذهبی»، «سرودخوانان صوفیه» یا «افراد بسیار گوینده» به کار میرود.
به انگلیسی
در متون بینالمللی برای اشاره به اجراکنندگان موسیقی مذهبی شبهقاره از واژه اختصاصی Qawwals استفاده میشود و برای معنای عام آن کلماتی چون Singers کاربرد دارد.
به عربی
واژه قوال خود ریشه خالص عربی دارد و جمع مکسر یا سالم آن در زبان عربی برای اشاره به سخنوران یا خوانندگان مذهبی و تواشیح به کار میرود.
در قرآن
عین واژه «قوال» یا «قوالها» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه ثلاثی مجرد آن یعنی «ق-و-ل» (گفتن) از پرکاربردترین ریشهها در قرآن است که در قالب افعالی مانند «قالَ»، «قالُوا» و «قُل» بیش از ۱۷۰۰ مرتبه تکرار شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرفانی، قوالها نماد پیونددهنده دلها به امر قدسی و آسمانی از طریق صوت و کلام الهی هستند. آنها واسطهای برای انتقال شور، وجد، حالِ سماع و بیان عشق مذهبی به شمار میروند و صدایشان ابزاری برای بیداری روحانی شنوندگان است.
جمعبندی و توضیح کامل قوال ها
واژه «قوالها» ریشهای عربی دارد و از صیغه مبالغه کلمه قول به معنای «بسیار گوینده و زبانآور» ساخته شده است. این کلمه در طول تاریخ ادبیات و عرفان اسلامی، تغییر کاربری داده و بیشتر به خوانندگان خوشصدایی اطلاق شده است که اشعار معرفتی، نغمههای مذهبی و سرودهای عرفانی را در مجالس اهل دل و صوفیان (سماع) تلاوت میکردند.
امروزه این سنت هنری و مذهبی همچنان در قالب موسیقی «قوالی» در کشورهای پاکستان و هند زنده است و به هنرمندان این عرصه قوال میگویند. در ساختار زبان فارسی، این واژه یک کلمه ۶ حرفی است که در حل جداول به عنوان مترادفِ خوانندگان، مداحان و سرودخوانان مذهبی کاربرد فراوانی دارد.