یعنی چه
عبارت «تباهی گرفتن» به معنای دچار فساد، خرابی، انحطاط یا نابودی شدن است. این ترکیب معنایی نشاندهنده حرکت تدریجی یک پدیده، انسان، جامعه یا وضعیت به سمت زوال، فروپاشی از درون و از دست رفتن کیفیت و اصالت اولیه آن است. در متون کهن نیز به معنای فناپذیری و پوسیدگی مادی به کار رفته است.
تلفظ
این ترکیب فعلی از دو واژه «تباهی» (با فتح تاء) و «گرفتن» (با کسر گاف و راء) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت یا مترادفهای آن به عنوان پاسخ طراحان مورد استفاده قرار میگیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از افعال و اسمهای مرتبط با پوسیدگی مادی یا انحطاط اخلاقی و ساختاری استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههای مشتق از ریشه «فسد» و «هلك» بیشترین قرابت معنایی را با این اصطلاح دارند.
به فارسی
معادلهای فارسی و روان این ترکیب عبارتند از: دگرگون شدن، ضایع شدن، پوسیدن، خراب شدن، تباهی پذیرفتن و رخنه رسیدن. در ادبیات فارسی این واژه در مقابل پایداری، اصلاح و آبادانی قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل تباهی گرفتن
ترکیب فعلی «تباهی گرفتن» در زبان و ادبیات فارسی به معنای حرکت تدریجی یک پدیده به سمت زوال، فساد، انحطاط و فروپاشی است. این عبارت ریشه در واژه پهلوی «تَپاه» دارد که به مفهوم آسیب و خرابی اشاره میکند. شواهد شعری در متون کهن، مانند اشعار اسدی طوسی، نشان میدهند که این اصطلاح هم برای امور مادی (مثل پوسیدگی اجسام) و هم برای امور معنوی و اجتماعی (مثل زوال اخلاقی) به کار میرفته است.
از نظر معنایی، تباهی گرفتن نمادی از فروپاشی از درون و گذرا بودن امور مادی جهان است. اگرچه این ترکیب به صورت یک لفظ واحد در متون دینی مانند قرآن نیامده، اما مفاهیم عمیقی چون «فساد فیالارض»، «تَباب» و «هلاکت» معادلهای دقیق محتوایی آن به شمار میروند که بر انحراف از مسیر سلامت و بهبود دلالت دارند.