یعنی چه
طهارت از پلیدی به معنای پاک شدن و منزه ماندن از هرگونه ناپاکی مادی (مانند نجاسات ظاهری) و معنوی (مانند گناه، شرک، کفر، نفاق و جهل) است. این مفهوم هم در فقه و احکام عبادی (مانند وضو و غسل) و هم در اخلاق و عرفان (مانند پاکی قلب و رفتار) کاربرد بنیادین دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق این عبارت خودِ «طهارت از پلیدی» است که از ۱۲ حرف تشکیل شده است. واژههای هممعنی کوتاهتر مانند تطهیر یا نزاهت نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم طهارت از پلیدیهای مادی و معنوی از واژگان مربوط به پاکسازی و تطهیر آیینی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، اصطلاحات قرآنی و فقهی متعددی برای این مفهوم وجود دارد که دقیقترین آنها اشاره به زدودن هر نوع رجس و دنس (آلودگی) دارد.
به فارسی
واژه «طهارت» عربی و «پلیدی» فارسی است. معادلهای خالص فارسی این ترکیب عباراتی چون پاکدامنی، بیآلایشی، پاکیزگی، دور بودن از ناپاکی، تنزیه و قداست هستند که بر هر دو جنبه جسمانی و روحانی دلالت دارند.
در قرآن
مفهوم دقیق این عبارت ریشه در آیه ۳۳ سوره احزاب معروف به آیه تطهیر دارد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا». در تفاسیر اسلام، واژه «الرِّجْس» به معنای عمومیتِ هرگونه پلیدی فکری، عملی، اخلاقی، شرک و گناه است و این طهارتِ مطلق، بالاترین سند برای اثبات مقام عصمت به شمار میرود. همچنین در آیات دیگر، ایمان عامل طهارت و بیآلاشی روح معرفی شده است.
جمعبندی و توضیح کامل طهارت از پلیدی
عبارت «طهارت از پلیدی» یک مفهوم جامع دینی، فقهی و اخلاقی است که مرزهای پاکیزگی را از نظافت ساده مادی فراتر میبرد. در بعد ظاهری و فقهی، این اصطلاح به معنای پاک کردن بدن، لباس و محیط از نجاسات شرعی از طریق آب و انجام مناسکی چون وضو و غسل است تا فرد آمادگی حضور در پیشگاه الهی و انجام عبادات را پیدا کند.
در بعد باطنی و معرفتی، طهارت از پلیدی به معنای پاکسازی روح و روان از آلودگیهای اخلاقی نظیر کفر، شرک، نفاق، حسد و گناهان است. این مفهوم در فرهنگ اسلامی از جایگاه والایی برخوردار است، به طوری که بر اساس آیه تطهیر در قرآن کریم، عالیترین مرتبه آن که دوری کامل از هرگونه پلیدی ظاهری و باطنی است، به عنوان مقام عصمت برای اهل بیت (ع) توصیف شده است. در حقیقت، آب زلال و نور سفید در فرهنگ عرفانی همواره نمادهای عینی این بازگشت به اصالت پاکی و تجدید حیات معنوی انسان هستند.