یعنی چه
«کلمات زبان پهلوی» به مجموعه لغات، اصطلاحات و واژگانی اطلاق میشود که در زبان پهلوی (شامل پهلوی اشکانی یا پارتی و پهلوی ساسانی یا پارسی میانه) به کار میرفته است. این زبان، حلقه واسط میان فارسی باستان و فارسی نو (farsi معاصر) است و متون دینی زرتشتی و سنگنبشتههای تاریخی بسیاری به این زبان نگاشته شدهاند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [kalemāt-e zabān-e pahlavi] است. واژه پهلوی در اصل از ریشه پهلو (Pahlav) به معنی منسوب به قوم پارت گرفته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ دقیق برای خود این عبارت ۱۴ حرف دارد. همچنین واژههای هممعنی آن مانند «پارسی میانه» یا «فهلوی» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در متون علمی و زبانشناسی بینالمللی، برای اشاره به لغات این زبان از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادل مستقیم و ساده این عبارت در زبان فارسی معاصر، «واژگان فارسی میانه»، «لغات پهلوی» یا «پارسیک» است که به دوره تاریخی پیش از اسلام اشاره دارد.
نماد چیست
این ترکیب به عنوان یک اصطلاح زبانی، نماد استاندارد یا یکتایی ندارد؛ اما در مطالعات فرهنگی و تاریخی، نشاندهنده خط پهلوی، سنگنبشتههای شاهان ساسانی و متون کهن ایرانی است.
جمعبندی و توضیح کامل کلمات زبان پهلوی
عبارت «کلمات زبان پهلوی» به مجموعه واژگانی اشاره دارد که در زبان پهلوی یا همان فارسی میانه و پارتی جریان داشته است. این زبان که در دوران اشکانیان و ساسانیان زبان رسمی و اداری ایران بود، ریشه در قوم پارت (پهلَو) دارد و در سیر تکاملی خود، پل ارتباطی میان فارسی باستان و فارسی نو (فارسی امروزی) به شمار میرود.
بررسی لغات و ساختار این کلمات اهمیت بالایی در ریشهشناسی واژگان معاصر فارسی دارد؛ چرا که بسیاری از کلمات روزمره ما با تغییرات اندکی از همان دوران به یادگار ماندهاند. خط و زبان پهلوی پس از اسلام نیز تا چند سده در متون دینی و ادبی (تحت عنوان فهلویات) به حیات خود ادامه داد.