یعنی چه
حقارة مصدر یا اسم مصدر از ریشه عربی «ح-ق-ر» است و به حالت یا صفت چیزی یا کسی اشاره دارد که مورد تحقیر قرار گرفته یا در نظر دیگران بسیار کوچک، پست و بیمقدار جلوه کند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان عربی «حَقَارَة» (حَ-قا-رَ) است که در زبان فارسی معمولاً به صورت «حقارت» (حَ-قا-رَت) تلفظ و نوشته میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه «حقارة» با تعداد ۵ حرف معین میشود که به معنای خواری و ناچیزی است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه با توجه به سیاق متن شامل کلماتی چون Humiliation (خواری)، Contempt (تحقیر) و Worthlessness (بیارزشی) است.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر خودِ واژه، کلمات هممعنی دیگری مانند مهانة، ذل، هوان و صغار برای رساندن مفهوم پستی و ناچیزی استفاده میشوند.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی واژه حقارة شامل خواری، پستی، زبونی، فرومایگی، ناچیزی و کمقدری هستند که وضعیت یک امر خوارشده را توصیف میکنند.
در قرآن
خود واژه «حقارة» با این رسمالخط در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما مشتقات ریشه آن و مفاهیمی چون تحقیر دیگران، استکبار و کوچک شمردن مردم در آیات متعدد نکوهش شده و برای بیان خواری از واژههایی مثل «ذلّة» و «صغار» استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات و اخلاق، حقارت نماد فرومایگی اجتماعی و دوری از کرامت انسانی است. همچنین در روانشناسی مدرن (مکتب آلفرد آدلر)، این مفهوم در اصطلاح معروف «عقده حقارت» به عنوان یک ساختار روانی بررسی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل حقارة
واژه حقارة (حقارت) ریشه در زبان عربی دارد و به معنای پستی، خواری، ناچیزی و بیارزشی است. این کلمه هم برای توصیف وضعیت فیزیکی و مادی کوچک و بیمقدار، و هم برای توصیف جایگاه معنوی و اخلاقی فروافتاده به کار میرود. در ادبیات فارسی این واژه کاربرد گستردهای داشته و در تضاد با مفاهیمی چون عزت، بزرگی و کرامت انسانی قرار میگیرد.
از منظر مذهبی و قرآنی، گرچه لفظ دقیق حقارة در کتاب آسمانی نیامده، اما بار معنایی و اخلاقی آن یعنی کوچک شمردن بندگان خدا به شدت مذموم دانسته شده است. در روانشناسی جدید نیز این کلمه با ترکیب «عقده حقارت» نقشی کلیدی در تبیین رفتارهای جبرانی انسانها ایفا میکند.