یعنی چه
این واژه صفت مرکب است و به فردی مقتدر، آبرومند و باجاه و جلال اشاره دارد که در جامعه یا در میان مردم از جایگاه والا و ارزشمندی برخوردار است.
تلفظ
تلفظ این کلمه به صورت ترکیب دو بخش «ذو» (با ضمه ذال) و «شان» است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه ۵ حرف دارد و معمولاً به عنوان معادل برای راهنمای «دارای شأن و منزلت» یا «صاحب مقام» به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از صفاتی استفاده میشود که به جایگاه اجتماعی بالا و محترم بودن فرد اشاره دارند.
به عربی
از آنجا که ریشه این کلمه عربی است، در زبان مبدأ به صورت ترکیب اصلی «ذو شأن» یا صفات هممعنی نظیر جلیل و وقور به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل باشأن، محترم، بزرگمرتبه و صاحبمقام هستند که همگی جایگاه محترمانه شخص را نشان میدهند.
در قرآن
ترکیب ادغامیافتهٔ «ذوشان» یا «ذیشأن» به عنوان یک واژه واحد در متن قرآن وجود ندارد؛ هرچند اجزای تشکیلدهنده آن مانند «ذو» و «شأن» (مانند آیه کُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ) به صورت جداگانه بارها در قرآن کریم آمدهاند.
نماد چیست
این واژه یک صفت اعتباری و مقامی است؛ بنابراین در فرهنگ عامه یا ادبیات، نماد حیوانی، گیاهی یا اسطورهای خاصی ندارد و صرفاً تجسم عینیِ شرف و منزلت بالا است.
جمعبندی و توضیح کامل ذوشان
واژه «ذوشان» در واقع شکل مخفف، تغییریافته یا ادغامیافتهٔ ترکیب عربی «ذو شأن» یا «ذیشأن» است که در متون کهن و ادب فارسی (مانند اشعار قاآنی در دوره قاجار) به این صورت ضبط و به کار رفته است. لغتنامه دهخدا این کلمه را یک صفت مرکب دانسته و مخاطب را به واژه اصلی یعنی «ذیشأن» ارجاع میدهد.
این کلمه از نظر ساختاری از دو بخش «ذو» به معنای صاحب و دارای، و «شأن» به معنای مقام، منزلت و اعتبار تشکیل شده است. از این رو، تمام همخانوادههای آن مانند شئون حول ریشه اصلی شأن میگردند و به فردی اشاره دارند که از نظر اجتماعی، اخلاقی یا اداری دارای مرتبهای بلند و شایسته احترام است.
در کاربردهای عمومی و حل جدول، این واژه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان پاسخی برای مفاهیمی چون ارجمند، باشکوه، والامقام و محترم قلمداد میشود. با وجود ریشه دینی و عربی اجزای آن، این ترکیب به صورت یکپارچه در قرآن کریم نیامده است.