یعنی چه
این عبارت یک ترکیب دعایی و دینی عربی است که از ریشه «جبر» گرفته شده است. در مفاهیم عبادی، وقتی بنده این کلمه را به کار میبرد، از خداوند میخواهد که شکستها، آسیبهای روحی، کمبودها و مصائب او را در زندگی تلافی، اصلاح و جبران کند. این واژه بیشتر بار عاطفی و معنوی دارد و به معنای التیام بخشیدن به قلبهای شکسته است.
تلفظ
این ترکیب از حرف عطف «وَ»، فعل امر دعایی «اِجْبُرْ»، نون وقایه «نْ» و ضمیر متکلم وحده «ی» تشکیل شده و به صورت «وَاجْبُرْنِی» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف خود واژه یعنی ۷ حرفی «واجبرنی» است.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی این عبارت دعایی، از افعالی استفاده میشود که مفاهیم شفابخشی، جبران کردن، تسلی دادن و ترمیم کردن را منتقل میسازند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و در معاجم و ادعیه مذهبی به عنوان فعلی برای طلب خیر، جبران مافات و بهبود احوال دلشکستگان به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این عبارت در متون ترجمه شده دینی شامل «و مرا بینیاز کن»، «و شکستگیام را درمان کن»، «و کاستیهایم را برطرف فرما» و «به من توانایی ببخش» است.
جمعبندی و توضیح کامل واجبرنی
کلمه «واجبرنی» (وَ اجْبُرْنِی) برخلاف ظاهر آن، یک واژه مستقل فارسی نیست؛ بلکه عبارتی کاملاً عربی و مأخوذ از ادعیه و روایات اسلامی (نظیر دعای پیامبر اکرم ص در میان دو سجده) است که به زبان متون دینی فارسیزبانان راه یافته است. ریشه اصلی این کلمه «ج ب ر» است که در اینجا نه به معنای زور و قهر، بلکه در معنای اصیل و لطیف آن یعنی «بستن شکستگی، التیام دادن و اصلاح امور» به کار میرود.
این عبارت در حقیقت یک خواسته عمیق معنوی و عاطفی از پروردگار است تا آسیبها، غمها، فقر و کمبودهای بنده را با لطف خویش ترمیم و تلافی کند. اگرچه این لفظ عینا در قرآن مجید نیامده، اما مشتقات دیگر آن و کاربرد وسیعش در مناجاتهای مذهبی، آن را به نمادی از طلب آرامش و دلجویی الهی پس از سختیها و مصیبتها تبدیل کرده است.