یعنی چه
این کلمه یک صفت مؤنث در زبان عربی (مؤنثِ أقور) است که برای توصیف فضاها، مکانها یا خانههای بزرگ، پهناور و دلباز به کار میرود. همچنین در برخی متون قدیمی به ساختارها و فضاهای گود یا دایرهای توخالی نیز اشاره دارد.
تلفظ
این واژه در زبان مبدأ (عربی) با فتح قاف، سکون واو و مدّ الف پایانی به صورت قَوْراء تلفظ میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «وسیع»، «فراخ» یا «خانه گشاده» کاربرد دارد و طول آن ۵ حرف است.
به انگلیسی
با توجه به بافتار متن، معادلهای دقیق آن در زبان انگلیسی شامل واژگانی است که به بزرگی و وسعت فضا دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی معیار، مترادفهای مستقیمی مانند واسعة و فسیحة برای توصیف مؤنث واژه به کار میروند.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان مفهوم وسعت مکان از Geniş و برای حالت گودی از Oyuk استفاده میشود.
به فارسی
دقیقترین برگردانهای فارسی برای این وامواژه عربی، کلماتی مانند فراخ، پهناور، گشاده، وسیع و دلباز هستند که بازتابدهنده معنای اصلی دارٌ قوراء (خانه وسیع) میباشند.
در قرآن
کلمهٔ «قوراء» در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، ریشهٔ لغوی آن در زبان عربی شناختهشده است. نباید آن را با واژههای مشابهی چون «لِلْمُقْوِینَ» (در سوره واقعه) که از ریشه دیگری به معنی بیابان خالی است، اشتباه گرفت.
نماد چیست
در متون ادبی و سنتی، داشتن فضای وسیع و خانهٔ فراخ (قوراء) کنایه و نمادی از پربرکت بودن زندگی، بزرگواری، سخاوت صاحبخانه و آرامش خاطر روحی است.
جمعبندی و توضیح کامل قوراء
واژهٔ «قوراء» یک صفت مؤنث عربی از ریشه «ق و ر» است که در فرهنگهای لغت کلاسیک و معتبر (مانند دهخدا و اقربالموارد) به معنای فراخ، وسیع و گسترده ثبت شده است. بارزترین نمونه کاربرد آن در ترکیبات لغوی به صورت «دارٌ قوراء» است که به خانهای بزرگ و دلباز اشاره دارد. این کلمه در زبان فارسی کاربرد روزمره ندارد و بیشتر یک وامواژه نادر ادبی یا اصطلاحی در کتابهای لغت کلاسیک به شمار میرود.
از نظر ریشهشناسی، مشتقات این کلمه معنای وسعت یافتن یا گود شدن دایرهای را منتقل میکنند. با وجود اصالت عربی، کلمه قوراء در قرآن کریم نیامده است و صرفاً ساختار نظاممند لغوی دارد. همچنین در متون طب سنتی گاهی واژه مشابه «قورا» بدون همزه دیده میشود که ریشهای متفاوت دارد و نباید با این صفت عربی اشتباه شود.