یعنی چه
خوشکیش (خوشکیش) در زبان فارسی صفت مرکبی است برای اشاره به کسی که دارای آیین، مذهب، اعتقاد یا روشی نیکو و پسندیده است. این واژه در متون کهن به عنوان ویژگی افراد پایبند به دین راستین و اخلاق مثبت مذهبی به کار میرفته و در تقابل با واژه «بدکیش» قرار میگیرد.
تلفظ
این واژه از دو بخش «خوش» (خُوش/خُش) و «کیش» (کِیش) تشکیل شده است که به صورت پیاپی و بدون فاصله خوانده میشوند.
در جدول
در کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «صاحب آیین نیک»، «نیکعقیده» یا «راستدین»، کلمه ۶ حرفی «خوشکیش» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم پایبندی به آیین نیک و ایمان درست را برسانند به عنوان معادلهای تقریبی خوشکیش استفاده میشوند.
به فارسی
معادلها و واژگان جایگزین این کلمه در زبان فارسی شامل بهدین، نیکآیین، خوشعقیده، خوبکیش، پاکدین و مسلمان (در بافت متون سنتی) هستند. متضادهای آن نیز شامل بدکیش، بدمذهب، بدآیین، ملحد و کافر میشود.
نماد چیست
این واژه صرفاً یک صفت اخلاقی-اعتقادی در ادبیات کلاسیک فارسی است و نماد مادی، اسطورهای یا تصویر عینی خاصی ندارد؛ بلکه مظهر و نماد راستکرداری و داشتن باور پاک است.
جمعبندی و توضیح کامل خوشکیش
واژه «خوشکیش» (یا خوشکیش) از کلمات اصیل و مرکب زبان فارسی است که از ترکیب دو واژه پهلوی «خوش» (به معنی نیکو) و «کیش» (به معنی دین، مذهب و راه و روش) ساخته شده است. این واژه در ادبیات کلاسیک و متون کهن فارسی بار معنایی کاملاً مثبت و ارزشی داشته و برای تحسین حسن اعتقاد و پاکی باور افراد به کار میرفته است.
امروزه این کلمه به صورت مستقل در گفتارهای روزمره کاربرد کمتری دارد و بیشتر در اشعار قدیمی، فرهنگهای لغت و طراحان جدول دیده میشود. همچنین شایان ذکر است که «خوشکیش» به عنوان یک نام خانوادگی ایرانی نیز شناخته میشود که از معروفترین چهرههای آن میتوان به یوسف خوشکیش، از مدیران برجسته بانکی و رئیس کل بانک مرکزی ایران در دهه ۱۳۵۰ اشاره کرد.