یعنی چه
این واژه صیغه مؤنث از اسم فاعل «مبشّر» است که از ریشه عربی ب-ش-ر (باب تفعیل) گرفته شده و به کسی یا چیزی اطلاق میشود که با اعلام یک خبر خوب، پیام امید و شادمانی را به دیگران منتقل میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی میم، فتح روی با، تشدید و کسر روی شین و فتحه روی راء به صورت [مُبَشِّرَه] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند مبشره، بشیر و مژدهرسان به عنوان معادلهای رایج برای طراحان جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
با توجه به زمینه متن، عبارات توصیفی مانند bearer of good news بهترین معادل برای انتقال دقیق مفهوم آن در انگلیسی هستند.
به عربی
این کلمه خود ریشه در زبان عربی دارد و از فعل «بَشَّرَ» به معنای مژده داد مشتق شده است.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل میتوان از ترکیبهایی نظیر «پیک خوشخبر»، «مژدهدهنده» و «نویدآور» به عنوان جایگزینهای روان برای این کلمه استفاده کرد.
در قرآن
خود واژه «مبشّرة» به صورت فرد و مستقل در قرآن نیامده، اما واژه همخانواده آن یعنی «مبشرات» در آیاتی مانند آیه ۴۶ سوره روم برای بادهایی که نوید رحمت و باران الهی را میدهند استفاده شده است. همچنین در احادیث به رویاهای صادقه و امیدبخش «مبشرات» میگویند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، مبشره بار معنایی بسیار مثبتی دارد و نمادی از پایان سختیها، آمدن روزی، باران رحمت و دریافت پاداشهای نیکو به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مبشره
واژه مُبَشِّره از ریشههای اصیل عربی است که وارد ادبیات فارسی شده و به عنوان یک صفت ارزشمند به معنای آورنده مژده و خوشخبری شناخته میشود. این کلمه در مقابل «نذیره» یا «منذره» (بیمدهنده) قرار دارد و همواره حامل پیام امید، پاداش و رحمت است.
در متون دینی و قرآنی، مشتقات این کلمه مانند مبشرات جایگاه ویژهای دارند؛ جایی که بادهای بارانزا یا خوابهای نیکوی مؤمنان به عنوان نشانههایی از هدایت و لطف پروردگار توصیف میشوند. کاربرد این واژه در جدول کلمات و متون ادبی، یادآور حس شادمانی و دریافت اخبار مسرتبخش است.