یعنی چه
در لغت و اصطلاحات مذهبی، متشیع به فردی گفته میشود که شیعهمآب است یا از شیعه و اهلبیت طرفداری میکند، بدون اینکه الزاماً از ابتدا هویت مذهبی کامل شیعه داشته باشد. این واژه اسم فاعل از باب تفعل (تشیع) است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با ضمه روی میم، فتحه روی تاء و شین، و تشدید مکسور روی یاء است.
در جدول
پاسخ اصلی و دقیق در جدول کلمهای ۵ حرفی به صورت «متشیع» است.
به انگلیسی
بسته به متن و بافتار عبارات، معادلهای متفاوتی برای بیان مفهوم گرایش به تشیع در زبان انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشهٔ عربی دارد و در زبان مبدا نیز با همین ساختار صرفی و معنایی به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان این مفهوم از واژههایی استفاده میشود که دلالت بر شیعهشدن یا داشتن سمپاتی به شیعیان دارد.
به فارسی
معادلهای روان و رایج فارسی این کلمه شامل عباراتی چون شیعهگرا، شیعهمشرب، شیعهمآب و طرفدار اهلبیت است.
در قرآن
واژهٔ «متشیع» به صورت مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده است. با این حال، همخانوادههای ریشهای آن مانند «شِیَعاً» (به معنی گروهها و فرقهها) و «شِیعَتِهِ» (به معنی پیروان او) در آیاتی مانند آیه ۸۳ سوره صافات بهکار رفتهاند.
نماد چیست
این کلمه یک اصطلاح توصیفی، کلامی و مذهبی در زبان است و نماد مادی، تصویری یا نشانهشناختی ویژهای برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل متشیع
واژهٔ «مُتَشَیِّع» یک صفت و اسم فاعل عربی از ریشه «ش ی ع» و باب تفعل است که در زبان فارسی به معنای کسی که به مذهب شیعه متمایل شده، خود را شیعه نشان میدهد یا ادعای تشیع دارد به کار میرود. این کلمه در بافتهای تاریخی و مذهبی بیشتر برای افرادی استفاده میشود که گرایشهای شیعی یا ارادت به اهلبیت دارند، فارغ از اینکه از ابتدا شیعه بودهاند یا خیر.
از نظر ساختاری این کلمه ۵ حرف دارد و متضاد آن کلماتی چون مُتَسَنِّن یا مخالف تشیع است. در حالی که خود واژه در متن قرآن نیامده، ریشهٔ اصلی آن در قالب کلماتی مثل شیعه و شیع به معنای پیروان و گروهها در آیات مختلف کتاب آسمانی دیده میشود.