یعنی چه
این عبارت برای توصیف فرد یا مقامی به کار میرود که دامنش از هرگونه زشتی، گناه و ناپاکی پاک است و هیچگونه آلودگی ظاهری و باطنی به معصیت ندارد.
تلفظ
واژه اول یعنی مُنَزَّه با ضمه مِیم، فتح نون و تشدید و فتح زاء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواستهشده میتواند خودِ عبارت «منزه از گناه» (۱۰ حرف) یا واژههای هممعنی نظیر معصوم و بیگناه باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف حالت عاری بودن از گناه و آلودگی اخلاقی از این واژگان استفاده میشود.
به عربی
ترکیبات فوق در زبان عربی به طور دقیق مفهوم پاکی و دوری مطلق از محرمات و خطایا را میرسانند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این عبارت شامل واژگانی است که بر سپیدی کارنامه اخلاقی و دوری از پلیدیها دلالت دارند.
در قرآن
عین عبارت «منزه از گناه» در قرآن نیامده است، اما اصل این مفهوم در قالب واژههای «سُبْحَان» و «تسبیح» (پاک و مبرّا دانستن خدا از هر نقص) مانند آیه «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ» به چشم میخورد. همچنین برای انسانهای پاک و ملائکه از واژگانی چون «مُطَهَّر» استفاده شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی، ادبیات فارسی و باورهای عامیانه، فرشتگان و کبوتران سفید به عنوان مظهر و نماد بارز قداست، بیعیبی و منزه بودن از گناه شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل منزه از گناه
عبارت «منزه از گناه» یک ترکیب وصفی است که ریشه در فرهنگ دینی و زبانی دارد. واژه «منزه» از ریشه عربی «ن ز ه» به معنی دوری از بدیها گرفته شده و در ساختار اسم مفعول، به معنای کسی یا چیزی است که از هر نوع آلایش، زشتی، عیب و گناه دور نگه داشته شده است.
این اصطلاح در کلام و الهیات اسلامی کاربرد ویژهای دارد؛ به طوری که در عالیترین مرتبه برای تنزیه ذات باریتعالی از هرگونه نقص و شریک (در قالب تسبیح) و در مرتبه بعد برای توصیف مقام عصمت پیامبران، امامان و ملائکه مقرب به کار میرود که دامنشان از خطای عمدی و سهوی پاک است.
در کاربردهای عمومی و ادبی نیز این عبارت به افراد پاکدامن، بیگناه و کسانی اطلاق میشود که در زندگی اخلاقی خود اصول طهارت و نزاهت را حفظ کردهاند. معادلهای فراوانی در زبانهای انگلیسی و عربی برای این مفهوم وجود دارد که همگی بر قداست و بیعیبی دلالت میکنند.