یعنی چه
واژه «خصله» در اصل شکل سادهشده یا گفتاری «خصلة» عربی است که به ویژگیها، صفات، عادات یا حالات رفتاری و اخلاقی انسان (اعم از نیک یا بد) اشاره دارد. در متون قدیمیتر، این واژه گاهی به معنای فیزیکی مانند دستهای از مو یا شاخه و خوشهای از درخت نیز به کار رفته است، اما امروزه صرفاً در معنای خوی و منش کاربرد دارد.
تلفظ
این واژه در زبان عربی به صورت خُصْلَة یا خَصْلَة تلفظ میشود و در زبان فارسی معیار امروزی، بیشتر تلفظ اول یعنی «خُصْلَه» رایج و متداول است.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژهٔ «خصله» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل خوی، صفت، منش یا ویژگی اخلاقی کاربرد دارد و خود یک کلمهٔ ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای ترجمه این واژه به انگلیسی بسته به بافت متن از واژگان مربوط به صفات شخصیتی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزینهای فارسی این واژه شامل کلماتی چون خوی، منش، ویژگی، خیم، و ویژگی اخلاقی هستند که به جای این لغت عربیالاصل به کار میروند.
نماد چیست
این واژه نماد جانوری یا نجومی خاصی ندارد، اما در ادبیات فارسی و متون عرفانی به عنوان نماد و مظهر صفات درونی، طبع، منش و ویژگیهای متمایزکنندهٔ نفس انسان شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خصله
واژه «خصله» که در اصل از «خصلة» عربی (ریشه خ ص ل) گرفته شده، در زبان فارسی به معنای خوی، صفت، منش و ویژگیهای اخلاقی یا رفتاری انسان به کار میرود. اگرچه در گذشته کاربردهای فیزیکی محدودی مثل «دستهای از مو» یا «خوشه انگور» نیز برای آن ذکر شده، اما امروزه کاملاً بار معنایی روحی و شخصیتی پیدا کرده است.
این کلمه در فرهنگهای لغت معتبری چون دهخدا و معین به عنوان همنشین واژههایی چون سجیه و خصلت معرفی شده و جمع آن در عربی «خصال» است. این واژه به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفهوم آن در احادیث اخلاقی کاربرد بسیار گستردهای دارد.