یعنی چه
در اختربینی و نجوم سنتی، به بخشی از دایرةالبروج که در لحظه تولد یک فرد یا وقوع یک واقعه از افق شرقی بالا میآید، «طالع» میگویند. بنابراین «طالع حوت» به معنای آن است که نشانِ ماهی (دوازدهمین برج زودیاک یا همان اسفندماه) در لحظه زایچه در افق شرقی قرار داشته و بر سرنوشت و ویژگیهای فرد تأثیرگذار دانسته میشده است.
تلفظ
این ترکیب به صورت [طالِعِ حوت] خوانده میشود. واژهٔ اول با کسرِ عینِ پایانی به واژهٔ دوم متصل میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «طالع حوت» دقیقاً یک پاسخ ۷ حرفی است. بسته به طراح جدول، معادلهای دیگری چون «برج ماهی» یا «طالع اسفند» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و اصطلاحات تنجیم غربی، برای اشاره به نشانه صعودی یا همان طالع از واژههای Ascendant یا Rising استفاده میشود و نام برج حوت نیز Pisces است.
به فارسی
از آنجا که هر دو واژهٔ «طالع» و «حوت» ریشه عربی دارند، معادل سره و دقیق فارسی این اصطلاح نجومی، «برج ماهی» یا «طالع اسفند» (منسوب به ماه پایانی سال خورشیدی) میشود.
نماد چیست
نماد این طالع و برج فلکی، دو ماهی متصل به یکدیگر است که معمولاً در دو جهت مخالف شنا میکنند. این تصویر در نمادشناسی نشاندهندهٔ تضادهای درونی، روح و ماده، و شهود عمیق است. عنصر وجودی مرتبط با این طالع نیز «آب» است.
جمعبندی و توضیح کامل طالع حوت
اصطلاح «طالع حوت» یک ترکیب واژگانی عربی در نجوم سنتی و اختربینی (تنجیم) است. در این دانش قدیمی، «طالع» به بخش یا صورتی از دایرةالبروج اشاره دارد که در لحظهٔ دقیق تولد فرد از افق شرقی طلوع میکند و باور بر این بوده که ویژگیهای شخصیتی و بخت فرد را رقم میزند؛ «حوت» نیز دوازدهمین صورت فلکی یا همان برج ماهی (مطابق با اسفندماه) است.
از نظر ریشهشناختی، واژهٔ طالع از ریشه (طلع) به معنی آشکار شونده و حوت به معنی ماهی یا نهنگ است. جالب اینجاست که خود واژهٔ «الحوت» چهار بار در قرآن کریم (از جمله در داستان حضرت یونس و حضرت موسی) به معنای ماهی آمده است، اما ترکیب نجومی «طالع حوت» کاربرد قرآنی ندارد و کاملاً یک اصطلاح ستارهشناسی سنتی محسوب میشود که نقطهٔ مقابل آن در دایرةالبروج، برج سنبله (شهریور) است.