یعنی چه
«واعدنا» فعلی از ریشه «و ع د» در باب مفاعله است که مفهوم تعامل و توافق دوطرفه را میرساند؛ یعنی ما با او عهد بستیم یا زمان و مکانی را برای ملاقات مشخص کردیم که مورد پذیرش طرف مقابل نیز واقع شده است.
تلفظ
این واژه به صورت «وَاعَدْنَا» با فتح واو و سکون عین و دال تلفظ میشود که در زبان عربی صیغه متکلممعالغیر (ما) در فعل ماضی است.
در جدول
این کلمه در جدولهای متقاطع و شرح در متن معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای پرسشهایی نظیر «فعل قرآنی به معنی قرار گذاشتیم» مطرح میشود.
به عربی
از آنجا که این واژه اصالتاً عربی است، در زبان عربی معاصر با افعالی هممعنی چون «تعاهدنا» یا «اتفقنا علی موعد» مترادف است.
به فارسی
دقیقترین برگردانهای فارسی این واژه عبارتند از: «ما وعده دادیم»، «قرار گذاشتیم» و «پیمان بستیم» که مفهوم همراهی و پذیرش مخاطب را نیز در خود دارد.
در قرآن
این واژه چندین بار در قرآن کریم (از جمله آیه ۵۱ بقره، آیه ۱۴۲ اعراف و آیه ۸۰ طه) در جریان دعوت حضرت موسی (ع) به کوه طور و تعیین زمان میقات الهی به کار رفته است. تفاوت آن با «وعدنا» در این است که واعدنا نشاندهنده یک قرار متقابل همراه با پذیرش بنده است.
جمعبندی و توضیح کامل واعدنا
واژه قرآنی «واعدنا» یک فعل ماضی در صیغه متکلممعالغیر است که از ریشه ثلاثی مجرد «و ع د» و در باب مفاعله ساخته شده است. ساختار صرفی این کلمه مفهوم مشارکت و تعامل دوطرفه را القا میکند؛ به این معنا که تنها یک وعده دادنِ یکجانبه نیست، بلکه نوعی توافق، تعیین میعاد و قرار ملاقاتِ پذیرفتهشده میان طرفین است.
این کلمه در فرهنگ اسلامی و آیات قرآن کریم اهمیت بالایی دارد و عمدتاً یادآور داستان حضرت موسی (ع) و میقات چهلروزه او در کوه طور است. خداوند با این تعبیر، صحنه عهد و پیمان معنوی و آمادگی روحی پیامبرش را برای دریافت الواح وحی به تصویر میکشد که نمادی از تجلی حضور، پایبندی به عهد قدسی و مسئولیتپذیری در پیشگاه الهی است.