یعنی چه
واژهٔ «انوار» جمعِ تکسیر کلمهٔ «نور» است و به معنای پرتوها، تجلیاتِ روشنایی و فروغهای متعدد بهکار میرود. در ادبیات و عرفان، این کلمه علاوه بر معنای فیزیکی، اشاره به جلوههای روشن، هدایت و تجلیاتِ الهی دارد.
در جدول
پاسخ متداول برای طراحان جدول کلمهٔ «انوار» با ۵ حرف است که به عنوان جمع نور شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن از واژگان معادل lights یا illuminations استفاده میشود.
به عربی
این کلمه ریشهٔ اصیل عربی دارد و از سه حرف «ن و ر» مشتق شده است.
به فارسی
برگردان و برابرهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون «نورها»، «روشناییها» و «فروغها» هستند که در متون نظم و نثر فارسی کاربرد گستردهای دارند.
در قرآن
واژهٔ «انوار» به صورت جمع در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ قرآن کریم معمولاً هدایت را به صورت مفرد (نور) و گمراهی را به صورت جمع (ظلمات) میآورد. با این حال، کلمه انوار در احادیث، ادعیه (مانند منور الانوار در دعای جوشن کبیر) و متون تفسیری بسیار رایج است.
جمعبندی و توضیح کامل انوار
واژهٔ «انوار» از ریشهٔ عربی «ن و ر» و به عنوان جمع کلمه «نور» وارد زبان فارسی شده است. این واژه معنای فیزیکی و ماوراءطبیعی روشنایی، پرتوها و درخشش را در خود دارد و در ادبیات کلاسیک فارسی و متون عرفانی، همواره نمادی از تجلی حق، علم، آگاهی، و هدایت در برابر تاریکی و جهل (ظلمات) بوده است.
اگرچه خود این واژه به صورت جمع در متن قرآن کریم ثبت نشده و ترجیح کتاب آسمانی بر استفاده از لفظ مفرد «نور» بوده، اما جایگاه آن در ادعیه اسلامی و حکمت اشراق (مانند فلسفه سهروردی) بسیار برجسته است؛ چرا که حکما جهان هستی را حاصل تکثر و فیضانِ انوار الهی میدانند.