یعنی چه
در متون کهن لغوی، والبة به فرآیند زایش و رویش مجدد گیاه از بن و ریشه اصلی اشاره دارد. به عبارتی وقتی غله یا گیاهی درو میشود و مجدداً از همان ریشه جوانههای جدید سر برمیآورند، به آن والبه میگویند. این کلمه در معنای مجازی برای اشاره به نسل، اولاد و فرزندان یک قوم یا حیوانات نیز استفاده شده است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی به صورت «والِبَة» (وَ - لِ - بَ) تلفظ میشود و در زبان فارسی نیز با همین ساختار صوتی به کار میرود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «کشت مجدد پس از درو» یا «نسل و اولاد» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در بافت گیاهشناسی دقیقترین معادل اصطلاحی آن ratoon است که به رشد دوباره گیاه از ریشه قبلی اطلاق میشود.
به عربی
خود واژه اصل عربی دارد و در کتابهای لغت عربی نظیر لسانالعرب به همین صورت معنا شده است؛ اما در عربی امروز بیشتر از واژههایی مانند نمو یا انبات برای این مفهوم استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل «کشت مجدد»، «غلهی دوبارهرسته»، «جوانه»، «فرزندان» و «اولاد» است.
در قرآن
واژه «والبة» یا مشتقات مستقیم آن در متن قرآن کریم یا اصطلاحات قرآنی به کار نرفته است.
نماد چیست
در ادبیات و نگاه معناشناختی کهن، این واژه به عنوان نمادی از چرخه رشد طبیعی، تولید مثل و پایداری زندگی گیاه یا قوم شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل والبة
واژه «والبة» یک واژه اصیل عربی کمکاربرد است که به کتابهای لغت فارسی (مانند لغتنامه دهخدا) راه یافته است. این کلمه در معنای اصلی خود به گیاهشناسی و کشاورزی تعلق دارد و به معنای کشت و زراعتی است که پس از درو، بار دیگر از ریشه قبلی جوانه میزند و میروید. علاوه بر این، معنای مجازی نسل و فرزندان یک قوم را نیز در بر میگیرد.
در تاریخ ادبیات و متون اسلامی، شهرت عمده این کلمه به عنوان اسم خاص است؛ به ویژه به دلیل «والبة بن حباب» که از شاعران مشهور دوره عباسی و استاد ابونواس اهوازی بوده است. این واژه در فارسی امروز کاربرد زندهای ندارد و عمدتاً در حل جدول یا متون کهن دیده میشود.