یعنی چه
این واژه در لغت به معنای بریدن پای حیوان (پی کردن) یا آسیب زدن به عرقوب چهارپایان و سپس ذبح و کشتن آنها است. در ادبیات کلاسیک و دینی، این فعل به طور خاص برای توصیف نحر کردن و از پای درآوردن شتر با قطع کردن ریشه یا ساق پای آن به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحه روی عین، فتحه روی قاف و ضمه کشیده روی راء به همراه واو جماع (عَقَرُوا) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، در پاسخ به راهنمای «پی کردند شتر صالح» یا «از پای درآوردند و کشتند در قرآن»، واژه ۵ حرفی «عقروا» مد نظر قرار میگیرد.
به عربی
این کلمه خود یک فعل اصیل عربی از ریشه (ع ق ر) است که به معنای کشتن شتر با قطع کردن پیِ پای آن کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: پیکردند، ساق دست و پای حیوان را زدند، هلاک کردند و کشتند.
در قرآن
این واژه عیناٌ در قرآن کریم برای توصیف ماجرای سرکشی قوم ثمود و نابود کردن معجزه الهی به کار رفته است؛ مانند آیه ۷۷ سوره اعراف: «فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ» (پس آن شتر را پی کردند و از فرمان پروردگار خود سرپیچی نمودند) و آیه ۱۴ سوره شمس («فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا»).
جمعبندی و توضیح کامل عقروا
واژه «عَقَرُوا» یک فعل ماضی جمع مذکر غایب از ریشه عربی «ع ق ر» است که در فرهنگ لغات قرآنی و متون کهن فارسی کاربرد کاملاً مشخصی دارد. این کلمه در اصل به معنای بریدن ساق پا یا پیِ پای چهارپایان (به ویژه شتر) با شمشیر است که باعث سقوط حیوان و در نهایت مرگ و ذبح آن میشود.
شهرت و کاربرد اصلی این واژه به داستان تاریخی و قرآنی قوم ثمود گره خورده است. جایی که صالح پیامبر، شتری را به عنوان معجزه و نشانه الهی به مردم عرضه کرد، اما سرکشان قوم برخلاف دستور، آن ناقه را پی کردند و کشتند تا مانع از تداوم معجزه شوند.
در فرهنگ دینی و تفسیری، اصطلاح «عقروا» از معنای لغوی خود فراتر رفته و به عنوان نمادی برای طغیان کامل، حقستیزی، ظلم جمعی و عبور از خطوط قرمز اخلاقی و الهی شناخته میشود که عواقب سنگینی را برای عاملان آن به همراه دارد.