یعنی چه
کشاورز به کسی گفته میشود که با کار بر روی زمین، کاشتن بذر، مراقبت از گیاهان و برداشت محصول، نیازهای غذایی جامعه را تأمین میکند. این واژه به مشاغلی چون زراعت، باغداری و دهقانی اشاره دارد.
مترادف
در زبان فارسی برای اشاره به این شغل از واژگان کهن و اصیلی مانند برزگر و دهقان استفاده میشود.
متضاد
این واژه متضاد مستقیم و واحدی در لغتنامهها ندارد، اما از نظر صنف شغلی و بافت اجتماعی در تقابل با این مفاهیم قرار میگیرد.
ریشه
این واژه اسم مرکب در زبان فارسی است؛ متشکل از «کِشا» (از بن باستانی karša- به معنی کشیدن، شخم زدن یا خط انداختن بر زمین) و «ورز» (از بن ورزیدن به معنی کار و عمل کردن). در واقع یعنی کسی که به ورز دادن زمین و کشت میپردازد.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، کلمه کشاورز به عنوان پاسخ برای راهنماهای ۶ حرفی استفاده میشود و معادلهای آن نیز با تعداد حروف متفاوت کاربرد دارند.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای این واژه Farmer است، در حالی که Agriculturist جنبه تخصصیتر و علمیتر دارد.
به عربی
در زبان عربی از واژههای فلاح و مزارع برای این مفهوم استفاده میشود. همچنین در قرآن کریم مفاهیمی مانند الزّارعون و الكفّار (به معنای لغوی پوشانندگان دانه در خاک) به این صنف اشاره دارد.
به ترکی
در ترکی استانبولی کلمه Çiftçi رایجترین واژه برای توصیف فردی است که به کار کشاورزی و زراعت مشغول است.
جمعبندی و توضیح کامل کشاورز
کشاورز یکی از اصیلترین و حیاتیترین مشاغل بشری است که از گذشتههای دور تا به امروز، پایه و اساس تأمین غذا و بقای جامعه را تشکیل میدهد. در فرهنگ و زبان فارسی، این واژه صرفاً یک عنوان شغلی نیست، بلکه نمادی از پیوند عمیق انسان با طبیعت، صبوری، روزی حلال و زحمت بیمنت به شمار میرود. ریشهشناسی دقیق این کلمه نشاندهنده هویت کاملاً فارسی آن است که از عملِ شخم زدن و کار کردن روی زمین معنا میگیرد.
در ادبیات و باورهای کهن ایرانی، کشاورزان همواره جایگاه ارزشمندی داشته و به عنوان طبقه آبادگر جامعه (واستریوشان) شناخته میشدند. همچنین در متون مذهبی و قرآن کریم، هرچند لفظ مستقیم این واژه نیامده، اما مفاهیم مرتبط با آن مورد ستایش قرار گرفته و فرآیند رویاندن گیاهان به عنوان جلوهای از قدرت الهی معرفی شده است که کشاورز واسطهٔ اجرای آن در روی زمین است.