یعنی چه
ضمیر شخصی پیوسته یا متصل، تکواژهای وابستهای هستند که در جمله جانشین اسم میشوند تا از تکرار آن جلوگیری کنند. این ضمایر به تنهایی به کار نمیروند و همواره به آخر واژه (اسم، فعل، یا حرف اضافه) میچسبند تا نقشهای فاعلی، مفعولی یا مالکیت را نشان دهند؛ مانند «ـم» در کتابم یا «ـش» در دیدمش.
تلفظ
تلفظ این اصطلاح دستوری به صورت [ضَ - میرِ / شَخ - صی - یِ / پَی - وَس - تِه] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح دستوری بر اساس تعداد حروف خواستهشده میتواند «ضمیر شخصی پیوسته» (۱۴ حرف)، «ضمیر متصل» (۹ حرف) یا «ضمیر پیبسته» (۱۱ حرف) باشد.
به انگلیسی
در دستور زبان انگلیسی و زبانشناسی ساختاری، برای اشاره به این نوع ضمایر چسبنده از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به فارسی
در سنتهای مختلف دستور زبان فارسی، به این ساختار «ضمیر متصل شخصی»، «ضمیر چسبیده» و در زبانشناسی نوین «ضمیر پیبسته» یا «پسوند ضمیری» میگویند.
نماد چیست
در نگارش مراجع دستوری، این ضمایر با خط تیره کوتاه در ابتدا مانند «ـَم، ـَت، ـَش، ـِمان، ـِتان، ـِشان» نمایش داده میشوند. در بازنماییهای ساختار درختی زبانشناسی نیز از برچسبهای اختصاری مانند PRO یا Affix استفاده میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل ضمیر شخصی پیوسته
ضمیر شخصی پیوسته یکی از ابزارهای مهم و کاربردی در زبان فارسی است که به انسجام کلام و جلوگیری از تکرار مکرر نامها کمک میکند. این ضمایر ششگانه (ـم، ـت, ـش، مان، تان، شان) فاقد استقلال آوایی و معناییِ مستقل هستند و ارزش آنها در پیوند با واژههای دیگر مشخص میشود.
هنگامی که این ضمایر به اسم میچسبند نقش مضافالیه (مالکیت) را میگیرند مانند «اتاقمان»، زمانی که به فعل متصل میشوند معمولاً نقش مفعولی یا فاعلی دارند مانند «خریدیش»، و در اتصال به حروف اضافه متمم میسازند مانند «بهش گفتم». این مفهوم به شکلهای گوناگون در زبانهای دیگری چون عربی (ضمیر متصل) و ترکی نیز با ساختارهای مشابه وجود دارد.