یعنی چه
«فَأَخْرَجَهُمَا» یک واژه مستقل قاموسی در زبان فارسی نیست، بلکه یک ترکیب ساختاری در زبان عربی و عبارت قرآنی است. این کلمه از حرف عطف «فَـ» (پس، در نتیجه)، فعل ماضی «أَخْرَجَ» (بیرون کرد) و ضمیر متصل تثنیه «هُما» (آن دو نفر) تشکیل شده و به معنای راندن یا بیرون کردن دو نفر از یک جایگاه یا حالت است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با روانخوانی عبارات قرآنی به صورت فَأَخْرَجَهُمَا انجام میشود.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت به عنوان یک کلمه ۸ حرفی قرآنی همان «فاخرجهما» است.
به عربی
این کلمه خود یک ترکیب کامل فعلی در زبان عربی فصیح و قرآن کریم است.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به زبان فارسی، «پس آن دو را بیرون کرد» یا «در نتیجه آن دو را از آنجا خارج ساخت» است که به اخراج حضرت آدم و حوا از بهشت اشاره دارد.
در قرآن
این عبارت در آیه ۳۶ سوره مبارکه بقره آمده است: «فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ»؛ یعنی پس شیطان آن دو را از آن جایگاه لغزاند، پس آنها را از آنچه در آن بودند (بهشت و نعمتها) بیرون کرد.
جمعبندی و توضیح کامل فاخرجهما
واژه «فَأَخْرَجَهُمَا» یک ترکیب فعلی و قرآنی از ریشه «خ ر ج» است که در آیه ۳۶ سوره بقره به چشم میخورد. این کلمه چهاربخشی، نمایانگر اراده و رویدادی است که در آن دو فرد (حضرت آدم و حوا) به دلیل لغزش ناشی از وسوسه شیطان، از جایگاه نخستین خود یعنی بهشت و فراوانی نعمتهای آن بیرون رانده شدند.
در فرهنگ و ادبیات دینی، این عبارت یادآور مفهوم کلیدی «هبوط انسان» و آغاز زندگی و آزمایش بشر بر روی زمین است. این واژه به دلیل کاربرد خاص خود، در زبان فارسی به عنوان کلمه مستقل استفاده نمیشود، اما در متون تفسیری و اصطلاحات جدول به عنوان یک نشانه و عبارت نمادین شناخته میشود.