یعنی چه
در لغت به معنای گرفتگی، خشونت و غلظت صدا (دورگه شدن آواز) است. در اصطلاح علم تجوید و قرائت، به حالت گرفتگی و فشردگی خاصی در گلو میگویند که هنگام تلفظ حرف «ح» ایجاد میشود تا صدای آن روان و صاف (مانند حرف «هـ») شنیده نشود و تمایز لازم میان این دو حرف در هنگام تلاوت حفظ گردد. به حرفی که دارای این صفت است، حرف مبحوحه نیز میگویند.
تلفظ
تلفظ این اصطلاح به صورت صِفَتِ بُحْهَه (Sefat-e Bohheh) است که واژه بحه از ریشه عربی بَحّ بهره میبرد.
در جدول
پاسخ صحیح برای این مدخل در جدولهای متقاطع خودِ عبارت «صفت بحه» با ۶ حرف است؛ همچنین ممکن است با عناوینی چون گرفتگی صدا یا اصطلاح تجویدی حرف ح مطرح شود.
به انگلیسی
در مفاهیم لغوی و پزشکی صوت به معنای گرفتگی و خشونت صدا است و در مباحث آواشناسی به این ویژگی کیفی صدا اشاره دارد.
به عربی
این اصطلاح کاملاً ریشه در زبان عربی و علوم قرآنی دارد و از ماده (ب ح ح) مشتق شده است.
به فارسی
معادل مستقیم فارسی این ترکیب اصطلاحی، «ویژگی گرفتگی صدا» یا «حالت خشونت گلو» است که در متون کهن به دورگه شدن آواز نیز تعبیر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل صفت بحه
اصطلاح «صفت بحه» در اصل یک مفهوم فرعی و تخصصی در علم تجوید و آواشناسی زبان عربی است. این ویژگی به حالت خاصی از گرفتگی، غلظت و فشردگی در مجرای گلو اشاره دارد که قاریان هنگام تلفظ حرف «ح» اعمال میکنند. هدف از رعایت این صفت، متمایز ساختن صدای حرف «ح» از حرف «هـ» است تا قرائت آیات با دقت و فصاحت کامل صورت گیرد.
از نظر لغوی، هر دو واژه صفت و بحه ریشه عربی دارند. بحه در لغت به معنای خشونت صوت و دورگه شدن صداست. اگرچه این ترکیب به صورت یک کلمه مستقل در متن قرآن کریم نیامده، اما به عنوان یک قاعده عملکردی در اصطلاحات قرائت ثبت شده است و در لغتنامههای عمومی نیز اجزای آن به طور جداگانه معنا شدهاند.